Οι διαδηλώσεις καλά κρατούν και απολύτως δικαιολογημένα: Οι φόροι δυσβάσταχτοι, η ανεργία καλπάζει και η ακρίβεια βρίσκεται στα ύψη. Το τί απαιτούν οι Αγανακτισμένοι είναι ευνόητο: Λύση στα προαναφερθέντα προβλήματα. Το πώς όμως θα γίνει αυτό είναι λιγότερο προφανές.
Για να μειωθούν οι φόροι πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος συλλογής χρημάτων, ουσιαστικά, δηλαδή, άλλος, σύγχρονος και πιο δίκαιος τρόπος αύξησης των εσόδων. Ένας τρόπος (εφόσον δεν έχουμε δικό μας νόμισμα και δε ζούμε ξεκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο) είναι να αυξηθούν οι εξαγωγές σε πρωτογενή και δευτερογενή προϊόντα και υπηρεσίες. Πρέπει επίσης να μειωθούν τα κρατικά έξοδα με τρόπο που να μην περιλαμβάνει επιπλέον περικοπές στους χαμηλόμισθους, αλλά και να υπάρξει ένας δικαιότερος τρόπος φορολόγησης των πολιτών. Άρα οφείλει η πολιτική ηγεσία να μεριμνήσει για την προώθηση των εξαγωγών και την περικοπή της αλόγιστης σπατάλης που κυριαρχεί στο δημόσιο, αλλά και να αναθεωρήσει τη λογική της αποτυχημένης μέχρι σήμερα φορολογικής πολιτικής.
Για να περιοριστεί η ανεργία πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας αλλά και να αξιοποιηθούν και να κατανεμηθούν ορθά οι ήδη υπάρχουσες. Άρα μιλάμε για στήριξη των επιχειρήσεων και προσέλκυση ξένων επενδύσεων με ευνοϊκούς για εκείνες όρους, αρμοδιότητα της πολιτικής ηγεσίας.
Για την ακρίβεια τα πράγματα είναι πιο απλά. Είτε θα βρεθούν χρήματα όπως περιγράφεται παραπάνω, είτε θα γίνει σωστή επιβολή φόρων αλλά και πλαφόν στις τιμές όπου είναι εφικτό και δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στη λειτουργία της αγοράς.. Όλοι καταλαβαίνουμε ποιος έχει την ευθύνη για αυτές τις ενέργειες.
Λογικά λοιπόν η πολιτική ηγεσία, εφόσον είναι ικανή και αδιάφθορη, αποτελεί τη μόνη ελπίδα για έξοδο από την υπάρχουσα χρηματοοικονομική κρίση και σωστά οι αγανακτισμένοι διαδηλώνουν προς συμμόρφωσή της. Άλλωστε όλοι πλέον καταλαβαίνουμε ότι η κρίση είναι πάνω απ’ όλα πολιτική.
Ποιός όμως θα διαδηλώσει για να συμμορφωθούν αυτοί που ευθύνονται για τους συγκεκριμένους πολιτικούς; Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν εννοώ αυτούς που με το «σταυρό» τους επέλεξαν τον εκπρόσωπό τους. Εννοώ αυτούς που ενώ τώρα διαμαρτύρονται για πρόσωπα και καταστάσεις, εκείνοι δεν ψήφισαν καθόλου, ή στην καλύτερη (;) των περιπτώσεων απλά έριξαν ασταύρωτο υπέρ του κόμματος. Βέβαια πολλοί θα ισχυριστούν ότι η αποχή ήταν “ψήφος διαμαρτυρίας”. Προς απάντησή τους, ας βάλουμε κάτω τα νούμερα:
9,933,385 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι. Απείχαν 2,888,906, ψήφισαν 7,044,479,
3,012,373 από αυτούς ΠΑΣΟΚ και 2,295,967 Νέα Δημοκρατία.
Άρα περισσότεροι απείχαν από όσους ψήφισαν ΝΔ και ΚΚΕ μαζί!
Προσμετρώντας δε στις “ψήφους διαμαρτυρίας” τα λευκά και τα άκυρα το ΠΑΣΟΚ έρχεται δεύτερο!
Ορθά λοιπόν διαμαρτυρόμαστε στην πολιτική μας ηγεσία και ίσως να υπάρξει και αντίκρισμα. Έχουμε όμως όλοι το ηθικό δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε; Μήπως πρώτα και πάνω απ’ όλα οφείλουμε να διαμαρτυρόμαστε κάνοντας χρήση του ύψιστου δικαιώματος που έχει ένας πολίτης σε μια δημοκρατία, του δικαιώματος της ψήφου;

Advertisements