Ήταν απλή σύμπτωση το ότι η νορβηγική αστυνομία αποφάσισε να ενημερώσει σκανδιναβούς δημοσιογράφους για τα ευρήματα της μετά τα γεγονότα της 22 Ιουλίου, την ημέρα των γενεθλίων μου. Ήταν απλή σύμπτωση ότι φίλοι μου έπαιρναν τηλέφωνο να μου ευχηθούν τη στιγμή που στεκόμουν ακριβώς στο ίδιο σημείο που κάποια νέα παιδιά είχαν δολοφονηθεί από έναν φανατικό πριν από λίγες μέρες. Αυτό που δεν ήταν σύμπτωση ήταν το πόσο γέρος αισθάνθηκα σήμερα, την ημέρα των γενεθλίων μου, βλέποντας τις κηλίδες αίματος στο χώμα του νησιού Utoya.

Η δουλειά μου μού έχει χαρίσει πολλές συγκινήσεις και με έχει ταξιδέψει σε μέρη ονειρικά και παραδείσια αλλά δυστυχώς με έχει γεμίσει και δάκρυα γιατί δεν μπορείς να σταθείς δίπλα σε αυτόν το βράχο, να βλέπεις το ξεραμένο αίμα στο νοτισμένο χώμα, να νιώθεις τις κραυγές απόγνωσης και να μην δακρύσεις.

Και το χειρότερο σήμερα ήταν ότι οι κραυγές των παιδιών της Νορβηγίας ενώθηκαν στο μυαλό μου με κάποιες άλλες κραυγές που άκουσα πριν από δέκα χρόνια στη Νέα Υόρκη, με κραυγές στο Πακιστάν και στο Νταρφούρ. Λίγες ώρες αργότερα στο αεροδρόμιο κοίταζα το διαβατήριο μου κι ένιωσα ότι η ημερομηνία γέννησης μου ήταν λάθος και από τη δουλειά μου δεν είχε μείνει καμία ανάμνηση από μέρη ονειρικά και παραδείσια παρά μόνο αίμα!

Advertisements