Αν μετά τις εκλογές η ΝΔ δεν έχει καταφέρει να αξασφαλίσει την αυτοδυναμία και κινείται γύρω στις 120 έδρες, και το ΠΑΣΟΚ έχει ένα ποσοστό πάνω από 15% και περισσότερες από 50 έδρες, η ανάγκη συνεργασίας τους (και λόγω της κρίσης), για τη δημιουργία κυβέρνησης, θα είναι επιτακτική. Ποιός όμως θα είναι εκείνος που θα μπει τρίτος και θα ρίξει γέφυρες ανάμεσα στα δύο κόμματα, έτσι ώστε να να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και να μη φανούν στα μάτια (τουλάχιστον) των ψηφοφόρων τους ότι είναι το ίδιο και το αυτό;

Αυτή τη φορά το ρόλο του τρίτου τον έπαιξε ο ΛΑΟΣ και ο κύριος Καρατζαφέρης. Με τη φυγή όμως των δύο κορυφαίων στελεχών του και τη δημιουργία ή ενδυνάμωση άλλων δύο δυνατών κομμάτων που κινούνται δεξιότερα από τον ίδιο (Ανεξάρτητοι Έλληνες και Χρυσή Αυγή), η είσοδός του στη Βουλή (τουλάχιστον με κάποιο αξιοπρεπές για αυτόν το σκοπό ποσοστό) φαντάζει δ’υσκολη. Το ίδιο, αλλά για άλλους λόγους, ισχύει για τη Δημοκρατική Συμμαχία. Μετά από μία εβδομάδα που όλες οι δημοσκοπήσεις την ήθελαν να μπαίνει στη Βουλή -και μερικές μάλιστα της έδιναν σημαντικό αριθμό βουλευτών- και αποκτούσε νέα δυναμική, ξεκίνησε η γνωστή σε όλους μας φασαρία για τον Βουλευτή και το εκατομμύριο, ανακόπτωντας την ανοδική της πορεία. Μέσα λοιπόν σε δέκα μέρες, το ΛΑΟΣ και η ΔΗΣΥ από μελλοντικοί διαμεσολαβητές και ρυθμιστές των εξελίξεων, έγιναν λόγω εξωγενών παρεμβάσεων. κόμματα που παλεύουν για την είσοδό τους στη Βουλή.

Για τα υπόλοιπα κόμματα του Κοινοβουλίου ο ρόλος του ρυθμιστή ή διαμεσολαβητή ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι τουλάχιστον αστείος και έχει άλλωστε απορριφθεί από τα ίδια.

Το μεγάλο όμως πρόβλημα που προκύπττει δεν είναι το αν θα σχηματιστεί κυβέρνηση, αλλά το πόσες κρίσιμες μέρες θα χαθούν (μη ξεχνάτε τη σαπουνόπερα του Νοεμβρίου) και  αν λόγω των συμμετεχόντων θα περιοριστεί η δράση της μέλλουσας κυβέρνησης. Για φανταστείτε άλλη μία κυβέρνηση «συγκεκριμένου σκοπού» όπως η τωρινή, πόσο τραγική μπορεί να είναι για την Ελλάδα;

Advertisements