Ο Τέρενς Κουίκ δεν είναι ούτε η πρώτη περίπτωση διάσημου που γίνεται δεκτός από ένα κόμμα λόγω της αναγνωρισιμότητάς του, και προφανώς ούτε και η τελεταία. Αν ξεκινήσουμε να αναφέρουμε ονόματα που εξαργύρωσαν στην πολιτική την αναγνωρισιμότητα που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν αποκτήσει θα καλύψουμε όλα τα προσφερόμενα bytes  από το wordpress χωρίς να έχουμε τελειώσει την απαρίθμηση. Κάθε μία όμως από αυτές τις περιπτώσεις σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έχει τρία κοινά χαρακτηριστικά:

1. Την ανάγκη των κομμάτων για θετική δημοσιότητα και για τις ψήφους που θα έρθουν παρέα με τον διάσημο πολιτευτή.

2. Την ευκολία με την οποία ο εκάστοτε διάσημος μπορεί να ταυτιστεί με κάποιο χώρο και κατόπιν να τον απαρνηθεί γιατί, όπως θα ισχυριστεί αργότερα, «άλλαξαν οι ηθικές αξίες του κόμματος και ο κοινωνικός του χαρακτήρας και δεν μπορούμε πλέον να συμπορευτούμε στην πολιτική». Η ανάγκη του διάσημου να αποχωρήσει όταν σκουρήνουν τα πράγματα φαίνεται από το πότε προσχώρησε στο κόμμα. Καμία τηλεπερσόνα δεν πρόκειται φέτος να πολιτευτεί με το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ στις εθνικές εκλογές γιατί δε θα πολλαπλασιάσει την ήδη υπάρχουσα αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κύριος Μπέζος, που φέτος θα αδράξει την ευκαιρία και θα πολιτευτεί με την Δημοκρατική Αριστερά επειδή συμφωνεί με τις θέσεις του κυρίου Κουβέλη, αλλά και ο πρώην Υπουργός επικρατείας Μίκης Θεοδωράκης για πιο προφανείς λόγους.

3. Την ευκολία με την οποία τους ψηφίζουν οι πολίτες, χωρίς να γνωρίζουν στις περισότερες περιπτώσεις τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ανθρώπου που χωρίς καν προεκλογικό αγώνα σάρωσε στις κάλπες είναι ο Ηλίας Ψινάκης, που βγήκε πρώτος σε ψήφους δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα με σχεδόν διπλάσια διαφορά από τον επόμενο.

Σε κάθε όμως περίπτωση ο κύριος λόγος που οι πολίτες προτιμούν τους διάσημους ακόμα και στην περίπτωση που δεν τους εκφράζουν πλήρως είναι αυτός που πάνω του χτίζεται εδώ και χρόνια η πολιτική των μεγάλων κομμάτων αλλά και όλων των κορυφαίων πολιτικών στελεχών, τό ένστικτο δηλαδή του να προτιμήσουν κάτι λανθασμένο που γνωρίζουν από κάτι τελείως άγνωστο. Το να μη γνωρίζει όμως ένας πολίτης ποιοί είναι οι πιθανοί εκπρόσωποί του φανερώνει πόσο λάθος διαχειριζόμαστε το πολιτικό σύστημα που διαλέξαμε να έχουμε.

Advertisements