Το press center στο Ελσίνκι – που είναι το γραφείο μου – βρίσκεται στον περιφερειακό χώρο του Φιλανδικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αυτό έχει το θετικό ότι υπάρχει μια μόνιμη σχέση ανταλλαγής πληροφοριών. Βέβαια δεν το λέμε έτσι, από τη δική μας πλευρά το αποκαλούμε «διαρροή από έμπιστη ή σοβαρή κυβερνητική πηγή» και εκείνοι το αποκαλούν «ασφαλείς πληροφορίες». Έτσι και οι δυο μας κρατάμε ασφαλή την ανωνυμία των πηγών μας, όχι για την δική τους προστασία όπως πιστεύουν οι περισσότεροι αλλά για δική μας εξασφάλιση και εκμετάλλευση της αποκλειστικότητας αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία.

Έτσι λοιπόν από τις επτά το πρωί σήμερα που βρέθηκα στο γραφείο μου βρήκα σειρά από μηνύματα από «έμπιστη και σοβαρή κυβερνητική πηγή» που ήθελε να με ρωτήσει κάποια πράγματα. Το πρωί πριν έρθω στο γραφείο με είχε πάρει τηλέφωνο φίλος από το ραδιόφωνο με πρωινή εκπομπή και είχαμε μιλήσει για τα ελληνικά κόμματα και όταν φτάσαμε στη είσοδο των νέο-Ναζι στο Ελληνικό κοινοβούλιο αναφερθήκαμε στη δήλωση του Φιλανδού υπουργού εξωτερικών ειδικό σε θέματα Ευρώπης, Αλεξάντερ Στούμπ ο οποίος είπε ότι η είσοδος τόσο των νέο-Ναζι όσο και του …ακροαριστερού ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική βουλή είναι κάτι περιορισμένο τοπικά και ότι η μόνη διαφορά αυτών των δυο κομμάτων είναι η αντιμετώπιση της μετανάστευσης και …τίποτα άλλο! Και φυσικά γνωστός στο ότι δεν ελέγχω το στόμα μου είπα ότι για άλλη μια φορά ο «ειδικός» απέδειξε την άγνοια του σε οτιδήποτε πέρα από τη καινούργια του χιπ γραβάτα και αφού δεν ήξερε γιατί δεν έκανε το πολύ απλό να ρωτήσει την φιλανδική πρεσβεία στην Αθήνα να μάθει.

Έτσι πέρασα μια ώρα εξηγώντας όσα μπορούσα στην «έμπιστη και σοβαρή κυβερνητική πηγή» για τα κόμματα που έχουν μπει στη καινούργια βουλή, γι αυτά που έμειναν απέξω και έφτασα στον …Σαμαρά! Εκεί σταμάτησα γιατί δεν ήξερα τι να πω. Για την ακρίβεια από την Τετάρτη που επέστρεψα από την τελευταία μου αποστολή έχω περάσει ώρες στο ιντερνέτ διαβάζοντας, ακούγοντας και βλέποντας συνεντεύξεις, ειδήσεις και αναλύσεις. Για το τι φανταζόμουνα σαν θέση της Νέας Δημοκρατίας με το έναν η με τον άλλο τρόπο μπορούσα να το εκφράσω. Το τι είχα προσπαθήσει να καταλάβω για τις θέσεις του αρχηγού της οδηγούσε σε ένα σχιζοφρενικό μυστήριο. Μετά από τόσες δεκαετίες στο συγκεκριμένο χώρο έχω γίνει πολύ κυνικός όσο αφορά τους πολιτικούς και το «καιροσκόπος» παραδέχομαι ότι είναι ένας χαρακτηρισμός που τον έχω νιώσει ακόμα και για μερικούς που έμειναν στην παγκόσμια ιστορία σImageαν σωτήρες. Σε αυτά που διάβασα τις τελευταίες 24 ώρες ο Σαμαράς έχει πει ξεπεί, ανακαλέσει, δηλώσει, αντιφάσκει και αναιρέσει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό  τόσες πολλές φορές που ζαλίστηκα. Και σε μια ξεπερασμένη και ασύντακτη πολλές φορές από το ‘70 γλώσσα – και κοροϊδεύαμε τον Γιωργάκη για τη γλώσσα του – έχει προσπαθήσει να υιοθετήσει διαστρεβλώνοντας σαν δικές του θέσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΛΑΟΣ και το ΠΑΣΟΚ. Και στο τέλος πάντα μου θύμιζε την συγχωρεμένη αδερφή του ηθοποιού Κωνσταντάρα τη Μίτση στη ταινία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι» και το περίφημο: «Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια». Αλλά αυτό πώς να το μεταφράσεις στα Φιλανδικά;

Advertisements