Είναι τεράστια η υποκρισία της λέξης «πρωτοφανής» πριν από φράσεις όπως «βιαιότητα από το Ισραήλ ενάντια στη Γάζα», «επίθεση εναντίων αμάχων από τις Ισραηλινές δυνάμεις» ή «βομβαρδισμός εναντίων παιδιών με δεκάδες απώλειες». Ναι, άμα βλέπεις πρώτη φορά πολεμικό ρεπορτάζ, έστω και μέσα από την αποστασιοποίηση που παρέχει η τηλεόραση, τότε αυτή η βαρβαρότητα ίσως να σου είναι κάτι το πρωτοφανές.

napalm girlΌμως όπως λέει και ένα γνωστό παιχνίδι «war never changes». Πόσοι άμαχοι πέθαναν από «έξυπνες» βόμβες στη Σερβία και το Αφγανιστάν; Έχουμε ξεχάσει το κοριτσάκι της ναπάλμ από το Βιετνάμ; Τα παιδάκια στη Χιροσίμα είχαν κάποια ανοσία στην πυρηνική ενέργεια; Αλλά ας μη πάμε τόσο μακριά: τα χημικά στη Συρία έκαναν διακρίσεις και σκότωναν μόνο ενόπλους; Το αεροπλάνο της Malaysian στην Ουκρανία γιατί ποιο λόγο μας ενοχλεί λιγότερο; Όσο και να προσπαθούμε με διεθνείς κανονισμούς και οργανώσεις να εξευγενίσουμε τον πόλεμο, πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι. Τί κάνει λοιπόν την ανελέητη επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα διαφορετική και αναγκάζει μέχρι και τις ΗΠΑ να διαμαρτυρηθούν, μη μπορώντας απλά να την προσπεράσουν;

Ας εστιάσουμε για λίγο στις ΗΠΑ. Ο πιο πολεμοχαρής λαός της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας φροντίζει τακτικότατα να ικανοποιεί τις ορέξεις του. Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, παραλίγο Ιράν, παραλίγο (;) Συρία, και αυτά μόνο από το 2000 και μετά. Αν βγεις σε έναν τυχαίο δρόμο των ΗΠΑ και ρωτήσεις «σε ποιό κράτος πρέπει να επέμβουμε;» θα ακούσεις τουλάχιστον 10 διαφορετικές τοποθεσίες. Και όμως αυτή η χώρα έχει στην ιστορία της δεκάδες αντιπολεμικά κινήματα με ουσιαστική προσφορά στην παγκόσμια ειρήνη. Έχει πορείες, διαδηλώσεις, αντιπολεμικά τραγούδια, ταινίες, μυθιστορήματα, μέχρι και το Γουντστοκ έχει. Πάντα θα υπάρχει ο κλασσικός νότιος αμερικάνος που θα θέλει να αφανίσει ό,τι μελαμψό δοξάζει τον Αλλάχ, αλλά πάντα θα έχει έτοιμο αντίλογο. Πάντα οι νέοι έκαναν αισθητή την παρουσία τους.

Πάμε πάλι στο Ισραήλ και πιο συγκεκριμένα στους νέους του. Δύο φορές έχουμε δει τις αντιδράσεις τους στις επιθέσεις της χώρας τους. Τη μία με τις ημίγυμνες φωτογραφίες που έστελναν νεαρές στους φαντάρους για να τους εμψυχώσουν και την άλλη με το πανηγυρικό άσμα «αύριο στη Γάζα δεν έχει σχολείο γιατί τα παιδιά είναι νεκρά». Κάπου ακούσαμε ότι εκεί κοντά που έλεγαν το εμετικό σύνθημα γινόταν και μια αντιπολεμική διαδήλωση, και εκεί τελειώνει ό,τι γνωρίζουμε από τους φιλειρηνιστές του Ισραήλ. Βλέποντας λοιπόν μέσα από τα μάτια των νέων αρχίζει και ξεκαθαρίζει η εικόνα. Ο πόλεμος κατά της Γάζας δε θα τελειώσει γιατί σχεδόν κανείς στο Ισραήλ δε θέλει να τελειώσει.

Έχοντας δε κοιμήσει ή αποπροσανατολίσει τους νέους δεν υπάρχει κάποιος στο εσωτερικό της χώρας να αντιταχθεί στην ηγεσία που τρέφεται από το μίσος ενάντια στους Παλαιστίνιους, άρα δεν υπάρχει και κάποιος λόγος να σταματήσει τελείως η επίθεση πριν από τον αφανισμό τους. Μπορεί να υπάρξει ανά περιόδους κάποια προσωρινή ανακωχή για τα μάτια του ΟΗΕ και για να μη δημιουργούνται προβλήματα στους συμμάχους (βλ. ΗΠΑ), αλλά, όπως συμβαίνει συνέχεια τα τελευταία χρόνια, πάντα θα ξαναρχίζει το μακελειό μέχρι να μην υπάρχει Παλαιστίνιος ούτε για δείγμα. Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, απλά σας θυμίζω ότι τον τελευταίο μήνα έχουν σκοτωθεί πάνω από 1500 άτομα (1600 μέχρι το Σάββατο 2/8). Σε μία χώρα του 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων σημαίνει ότι σε 30 ημέρες εξαφανίστηκε το 1%, μεγαλύτερο ποσοστό δηλαδή από ό,τι είχε η Αγγλία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Φυσικά οι συνέπειες δεν σταματάν εκεί. Όταν δεν μπορείς να πας στο σχολείο, τι παιδεία θα αποκτήσεις; Όταν δεν μπορείς να δουλέψεις, πως θα θρέψεις την οικογένειά σου; Όταν έχει βομβαρδιστεί -όχι η δικιά σου, αλλά κάποια διπλανή- παιδική χαρά, πως θα έχεις τα χρόνια της ξεγνοιασιάς σου; Δε θα έχεις παιδικά χρόνια, δε θα μορφωθείς, δε θα δουλέψεις και με τον καιρό θα αφανιστείς. Απλά πράγματα.

Η δεύτερη μεγάλη διαφοροποίηση από τον πόλεμο όπως τον έχουμε συνηθίσει είναι ότι το Ισραήλ δεν νοιώθει καν την ανάγκη να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Μέχρι και η Ρωσία του αμίλητου Πούτιν πάντα έδινε μια δικαιολογία για τις πράξεις της, έστω για να δίνει μια δικαιολογία στη διεθνή κοινότητα όσο μπορεί να λοξοκοιτάξει. Το Ισραήλ δεν μπαίνει στον κόπο να πει πως «έχουμε εξαντλήσει κάθε μέσο» -όχι πως θα πίστευε κανείς πως η χώρα που εκπαιδεύει τα σώματα ασφαλείας άλλων χωρών δεν έχει κομάντο ικανά να μπουν σε ένα σχεδόν αφύλακτο σχολείο για να καταστρέψουν σχεδόν αφύλακτα όπλα. Απλά απαντάει με το ίδιο τροπάριο: Κυβερνούνται από την Χαμάς που είναι τρομοκράτες. Με αυτή τη δικαιολογία – πανάκεια σκοτώνουν παιδάκια και ισοπεδώνουν ένα έθνος.

Κάπου εκεί στο Ισραήλ κάποιοι μπορεί από όλα αυτά να ενοχλούνται. Μπορεί και κάποια μέρα να να κάνουν μια διαδήλωση για να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους και να συνεχίσουν την καθημερινότητά τους. Μετά από το άμεσο και δραστικό παρόν που έδωσαν νομίζω και εγώ πως το δικαιούνται και με το παραπάνω να πάνε να παίξουν, να ερωτευτούν και να ξεσκάσουν ρε αδερφέ μαζί με εκείνη που έβγαζε τα στήθη της φωτογραφία για τον φαντάρο και εκείνον που τραγούδαγε για τον νεκρό ανήλικο εχθρό.

 

 

 

Advertisements