Μπορεί να μην έγινε 1η Απριλίου, όμως η φάρσα της Βιρτζίνια Γουλφ και των φίλων της είναι μια από τις θρασύτερες, τις πιο παράτολμες και σίγουρα τις καλύτερες όλων των εποχών! Το άρθρο (πηγή dimartblog.com) εξηγεί και την προέλευση της φράσης «bunga bunga», που αργότερα συνδέθηκε με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για αρκετά διαφορετικό λόγο…

 

Όταν η Βιρτζίνια Γουλφ έπαιζε τη «γυναίκα με τα μούσια»

─ Της Μαρίας Τσάκος ─
Virginia_Woolf_in_Dreadnought_Hoax

Το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου του 1910, οι αξιωματικοί και το πλήρωμα της ναυαρχίδας του βρετανικού πολεμικού στόλου, H.M.S. Dreadnought, που ήταν δεμένη στο Dorset, βρίσκονταν επί ποδός. Νωρίτερα την ίδια μέρα, ο Πλοίαρχος του πλοίου, είχε λάβει επείγον τηλεγράφημα από τον υφυπουργό Εξωτερικών Sir Charles Hardinge με το οποίο τον ενημέρωνε πως αντιπροσωπία του πρίγκηπος της Αβησσυνίας θα εκτελούσε επίσημη επίσκεψη επί του πλοίου της Αυτού Μεγαλειότητος και πως έπρεπε, συνεπώς, «να το βρουν σε άψογη κατάσταση, να τύχουν τιμητικής υποδοχής και ευγενούς φιλοξενίας». Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

Από αριστερά: Virginia Stephen (Woolf), Duncan Grant, Horace Cole, Anthony Buxton, Adrian Stephen, Guy Ridley

Και πράγματι, λίγο πριν το μεσημέρι οι αξιωματικοί του Dreadnought παρατάχτηκαν στην κορυφή της σκάλας του πλοίου για να υποδεχτούν με τιμές αρχηγού κράτους τους εκπροσώπους της αβησσυνιακής Αυλής, τον μεταφραστή και έναν υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών που τους συνόδευαν, υπό τους ήχους του εθνικού ύμνου του Ζανζιμπάρ*. (Είχαν καταβληθεί φιλότιμες προσπάθειες να ανευρεθεί η σημαία της Αβησυννίας ώστε να ανεβεί στον ιστό του πλοίου όπως προέβλεπε το εθιμοτυπικό, αλλά μόνο εκείνη του Ζανζιμπάρ βρέθηκε πρόχειρη και ο Πλοίαρχος είχε προφανώς αποφασίσει πως ήταν μια χαρά λύση, στο κάτω-κάτω, εκεί απέναντι ήταν και το Ζανζιμπάρ).

To H.M.S. Dreadnought

Σε κάθε περίπτωση, οι Αβησύννιοι δεν έδειξαν να προσβάλονται, ανταπέδωσαν όλο επισημότητα τον στρατιωτικό χαιρετισμό των αξιωματικών του πολεμικού ναυτικού με τις βαθιές υποκλίσεις που συνηθίζονταν στην πατρίδα τους και στη συνέχεια ζήτησαν να ξεναγηθούν στο πλοίο. Επί σαράντα περίπου λεπτά της ώρας επιθεωρούσαν συνοδεία αξιωματικών τους χώρους του πλοίου ανταλλάσσοντας μεταξύ τους σχόλια στη γλώσσα τους ─ μια διασταύρωση λατινικών και αρχαίων ελληνικών με σουαχίλι─ ενώ ο μεταφραστής φρόντιζε να διευκολύνει τη συνεννόηση με τους Άγγλους μεταφράζοντας εκατέρωθεν. Πολύ συχνά σταματούσαν, κοιτούσαν κάτι με ενδιαφέρον και δείχνοντάς το αναφωνούσαν όλο ενθουσιασμό «Bunga, Bunga!». Μετά το τέλος της ξενάγησης ο Πλοίαρχος τους προσκάλεσε σε γεύμα αλλά οι υψηλοί προσκεκλημένοι αρνήθηκαν διότι το φαγητό και το ποτό που τους προσφέρθηκαν «δεν ήταν καθόλου της αρεσκείας τους». Επίσης ρώτησαν αν υπήρχαν πρόχειρα τίποτε χαλάκια για να προσευχηθούν. Λίγο αργότερα, απένειμαν τιμητικούς τίτλους αξιωματούχων του αβησυννιακού στρατού στον Πλοίαρχο και σε άλλους αξιωματικούς, αποχαιρέτησαν με κάθε επισημότητα  και αποβιβάστηκαν.

1910_dreadnought_comic

Λίγες μέρες πριν από αυτή την επίσημη επίσκεψη εκ μέρους της Αυλής της Αβησσυνίας που μόλις εξιστορήσαμε, στις αρχές του Φεβρουαρίου, ο 29χρονος Horace de Vere Cole, αριστοκράτης και φοιτητής του Cambridge, δέχτηκε μιαν επίσκεψη ─ανεπίσημη─ από έναν φίλο του, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού ο οποίος υπηρετούσε στο H.M.S. Hawke. Το Hawke και το Dreadnought είχαν μεταξύ τους ανοιχτούς λογαριασμούς και τα μέλη των πληρωμάτων τους ένωνε ─ή, μάλλον, χώριζε─ μια βεντέτα και μια παλιά παράδοση ανταλλαγής καψονιών. Ας τα ακούσουμε, όμως, από το στόμα της Virginia Woolf που έχει λόγους να τα γνωρίζει καλύτερα: «Τα χρόνια εκείνα οι νεαροί αξιωματικοί περνούσαν καλά. Όλο θα σκάρωναν κάτι για να διασκεδάσουν· και μια από τις βασικές ασχολίες τους ήταν να κάνουν φάρσες ο ένας στον άλλο. Υπήρχαν ένα σωρό αντιπαλότητες και ίντριγκες στο Ναυτικό και στους αξιωματικούς άρεσε πολύ να κερδίζουν πόντους στη μεταξύ τους κόντρα. Κάπως έτσι και με το Hawke και το Dreadnought… Και ένας φίλος του Cole που ανήκε στο πλήρωμα του Hawke πήγε και τον βρήκε και του είπε “εσύ είσαι γνωστός για τις φάρσες σου, δεν μπορείς να σκεφτείς κάποια πλάκα να κάνουμε στο Dreadnought;”».

Ο Cole μάζεψε και πέντε φίλους του: Την Virginia Stephen (αργότερα Woolf) και τον αδελφό της Adrian Stephen, τον Guy Ridley, τον Anthony Buxton και τον (ζωγράφο) Duncan Grant. Εξασφάλισαν τις φορεσιές και τις ψεύτικες γενιάδες από θεατρικό βεστιάριο καθώς και φούμο για να επιτύχουν το εξωτικό χρώμα των Αβησσυνίων και άρχισαν να ετοιμάζονται με τη βοήθεια φίλου τους ενδυματολόγου που τους έδωσε μία και μόνη συμβουλή: Δεν έπρεπε επ’ ουδενί να φάνε διότι δεν ήταν σε θέση να εγγυηθεί πως τα μουστάκια και τα γένια θα παρέμεναν στη θέση τους. Ο Cole έστειλε πρωί-πρωί τηλεγράφημα στον Πλοίαρχο του Dreadnought υπογράφοντας ως υφυπουργός Εξωτερικών, έπειτα πήγαν στο σταθμό του Paddington όπου λέγοντας την ίδια ιστορία εξασφάλισε ειδικό δρομολόγιο για το Weymouth και λίγο πριν το μεσημέρι η συμμορία έφτασε στο Dorset.

Όπως είπαμε παραπάνω, κανείς στο Dreadnought δεν κατάλαβε ποτέ τίποτε ─ούτε καν ο Commander Willie Fisher που ήταν εξάδελφος της Virginia και του Adrian Stephen. Φυσικά, η πλάκα δεν είναι πλάκα και η φάρσα δε λέγεται φάρσα αν τη γνωρίζεις μόνο εσύ. Εξ ου και ο Cole αποφάσισε ─σε μια κρίση μαξιμαλισμού, είναι αλήθεια─ να στείλει την ιστορία στη Daily Mail μαζί και με το απαιτούμενο φωτογραφικό ντοκουμέντο.

468px-DreadnoughtHoaxCartoonDailyMirrorFebruary1910Το άρθρο, η φωτογραφία και τα χωρατά εις βάρος του Dreadnought έγιναν viral ─ή, τέλος πάντων, όσο viral μπορούσαν να γίνουν το 1910, χωρίς twitter. Μέσα σε λίγες μέρες το έγραφαν όλες οι εφημερίδες με τίτλο «Bunga, Bunga!» και το Πολεμικό Ναυτικό είχε γίνει περίγελος σε όλη την Αγγλία, ενώ κάποιοι έξυπνοι δημοσιογράφοι πρότειναν το Dreadnought να μετονομαστεί «The Abyssinian». Το επιτελείο στόλου ήταν έξαλλο και σκέφτηκε έως και την ποινική δίωξη των φαρσέρ αλλά απέρριψε την ιδέα κατόπιν ωρίμου σκέψεως και έστειλε το Dreadnought εκπαιδευτικό ταξίδι μέχρι να ξεχαστεί το περιστατικό.

Μερικά χρόνια αργότερα, το 1915, το πολυπαθές H.M.S. Dreadnought βύθισε ένα γερμανικό υποβρύχιο κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα από τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα έγραφε δυο λέξεις μόνο: «BUNGA BUNGA».

Έκτοτε, η φράση «μπούνγκα μπούνγκα» καθιερώθηκε και πέρασε στα λεξικά.

* Στους ελληνικούς χάρτες της εποχής, αποδιδόταν ως «Ζανζιβάρη». Εδώ προτιμήθηκε η ονομασία «Ζανζιμπάρ», όπως εξακολουθούν να προφέρουν το τοπωνύμιο οι έλληνες ναυτικοί.

 

Για περισσότερο χιούμορ από το apopseis, πατήστε εδώ!

Advertisements