Τον απόλυτο δημοσιογραφικό ευτελισμό ή μάλλον η απεικόνιση της απόλυτης κιτρινίλας στον Τύπο αποτελεί το σημερινό δημοσίευμα της γερμανικής Bild η οποία επικρίνει τον Έλληνα Πρωθυπουργό γιατί τόλμησε να κρατάει στα χέρια του την ώρα της συνέντευξης στον STAR, ένα στυλό Montblanc, που θεωρείται – και είναι- από τα πιο ακριβά στυλό στον κόσμο.

Η Bild, η εφημερίδα που εκφράζει τον γερμανικό λαϊκισμό, υποστηρίζει ότι το στυλό που κρατούσε ο κ. Τσίπρας στοιχίζει από 290 έως 7.000 ευρώ, χωρίς βέβαια να μας λέει αν το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν των 290 ή των 7.000 ευρώ ή, έστω, κάπου ενδιάμεσα.

Ασκώντας δριμύτατη κριτική στον κ. Τσίπρα υποστηρίζει πως δεν είναι ποτέ δυνατόν ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης που ζητά από τον ελληνικό λαό να ακολουθήσει λιτό βίο καθώς η χώρα του είναι σε κρίση, να εμφανίζεται σε τηλεοπτικό στούντιο κρατώντας ένα πανάκριβο στυλό.

Η κριτική αυτή ταυτίζεται με τα ακρότατα στοιχεία του λαϊκισμού και προσεγγίζει την φασιστική νοοτροπία από την οποία κάνει κόπο να αποκοπεί η κοινωνία της Γερμανίας.

Γιατί δηλαδή ο Έλληνας πρωθυπουργός να μη δικαιούται να κρατάει στα χέρια του ένα ακριβό στυλό των 500 ευρώ; (γιατί παραπάνω δεν κάνει το συγκεκριμένο μοντέλο)

Γιατί δεν πρέπει να είχε ζωή πριν την κρίση και να είχε αγοράσει το συγκεκριμένο στυλό πριν το 2010, οπότε ζητήσαμε δανεικά από το κοινό που εκφράζει η Bild;

Γιατί δεν πρέπει να έχει φίλους και συγγενείς και να του έκανε κάποιος δώρο το συγκεκριμένο στυλό και να έχει γι’ αυτόν συναισθηματική αξία και γι’ αυτό το είχε μαζί του στη συνέντευξη στο star; Οι Γερμανοί που εκφράζει η Bild δεν κρατούν αντικείμενα με συναισθηματική αξία; Δεν έχει ο συντάκτης του κατάπτυστου κειμένου συναισθήματα; Δεν δένεται με αντικείμενα που του έχουν χαρίσει αγαπημένα πρόσωπα.

Γιατί, τέλος, δεν έχει το δικαίωμα ένας σαραντάρης πολιτικός που κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός μιας χώρας, την επομένη των αποτελεσμάτων να πει σε κάποιον από το γραφείο του «πάρε αυτά τα χρήματα και πήγαινε πάρε μου ένα στυλό Montblanc, έγινα πρωθυπουργός βρε αδερφέ και δικαιούμαι να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου».

Θέλει να μας πει η γερμανική λαϊκίστικη φυλλάδα που δυστυχώς είναι πρώτη σε κυκλοφορία, ότι η ζωή των Ελλήνων πολιτικών ξεκινά μετά το μνημόνιο; Και κάποιοι από αυτούς διέθεταν ένα καλό σπίτι, ένα καλό αυτοκίνητο, κάποια καλά ρούχα ή, εν τέλει, κάποιο καλό στυλό πρέπει να τα αποχωριστούν και να παίζουν θέατρο για να μη προκαλούν τον ελληνικό λαό; Γνωρίζουν μήπως οι… αλληλέγγυοι εταίροι μας ότι τα σκουπίδια στην Αθήνα τα ψάχνουν και άνθρωποι με κοστούμια επειδή μέχρι πρότινος ήταν πολίτες με εργασία και ένα κάποιο εισόδημα που τώρα δεν διαθέτουν είτε γιατί λόγω της κρίσης δεν εργάζεται πλέον κανείς στην οικογένειά τους είτε γιατί αναγκάσθηκαν να κλείσουν τα μαγαζιά ή τις μικροεπιχειρήσεις που λειτουργούσαν;

Αντί λοιπόν να ενσκήψουν στο μέγεθος και το βάθος της κρίσης που διαπερνά οριζοντίως και καθέτως την ελληνική κοινωνία, ασχολούνται με το αν ο Πρωθυπουργός κρατούσε Montblanc;

Και για να έχουμε καλό ρώτημα, όταν έγινε η επανένωση των Γερμανιών και η κρίση μάστιζε τη χώρα τους, ο πλούσιος δυτικογερμανός εγκατέλειψε ό,τι κατείχε για να μη προκαλεί τον φτωχό ανατολικογερμανό; Και ο Καγκελάριος Κολ για να μη προκαλεί έπαψε να κυκλοφορεί με λιμουζίνα; Ή επειδή ήταν γερμανική δικαιολογείτο; Έπαψε να κρατά ακριβό στυλό; Ή επειδή ήταν γερμανικό δικαιολογείτο; Μα και το Montblanc γερμανικό είναι. Η έδρα της εταιρείας είναι στο Αμβούργο.

Ας σοβαρευτεί λοιπόν η Bild και αν θέλει να ασκήσει πραγματική δημοσιογραφία, ας κάνει έρευνα για τα πραγματικά προβλήματα του ελληνικού λαού. Και οι δημοσιογράφοι της ας βοηθήσουν με τις πένες τους (είτε είναι Montblanc είτε όχι) ας πιέσουν, προς κάθε κατεύθυνση τους αρμοδίους, να δουν την πραγματικότητα για να επιλυθούν το συντομότερο.

 

Γιώργος Κοντογιάννης

Δημοσιογράφος

Πρώην βουλευτής *

 

*(υπογράφω με αυτές τις ιδιότητες γιατί ως δημοσιογράφος έχω το δικαίωμα να κρίνω συναδέλφους μου και ως πρώην βουλευτής και πρώην υφυπουργός μπορώ να γνωρίζω υπό ποίες συνθήκες διαβιεί σήμερα η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας)

 

Διαβάστε πατώντας εδώ περισσότερα άρθρα του Γιώργου Κοντογιάννη

Advertisements