Θυμάμαι πολύ έντονα απ την παιδική μου ηλικία πόσο πολύ μου άρεσε η θάλασσα. Ιδιαίτερα πιο πολύ όταν είχε κύμα και μπορούσα να κάτσω πλάι στην ακρογυαλιά, να αφήνω τα κύματα να με χτυπούν και εγώ να αντιστέκομαι. Ένιωθα σαν να προσπαθούσα να ανταγωνιστώ την υπέρμετρη δύναμη της θάλασσας κάθε κύμα ήθελα να είναι όλο και πιο δυνατό αλλά τώρα καταλαβαίνω πως βαθιά μέσα μου αδυμωνούσα για το ένα κύμα το οποίο θα με παρασύρει μαζί του ,θα με πετάξει στην στεριά και θα μπορούσα να πω :”τα έδωσα όλα μα τελικά δεν τα κατάφερα άρα πλέον δεν φταίω εγώ”.

Κάπως έτσι βρίσκεται η χώρα αυτήν την στιγμή.
Η εξαγγελία του δημοψηφίσματος δίχασε ,όπως άλλωστε όλες οι διπολικές ερωτήσεις, και έφερε τον κόσμο να σκεφτεί την επόμενη μέρα της αποφασής του φέρνοντας το σύνολο της κοινωνίας σε ανασφάλεια . Αυτή η ανασφάλεια προέρχεται διότι η έννοια της επιλογής συνεπάγεται με την έννοια της συνέπειας όπου στην προσκειμένη δεν έχουμε ιδέα για το αποτέλεσμα των πραξεών μας εκτός από μία επιφανειακή προσέγγιση. Έχωντας διχαστεί ακόμα και η επιστημονική κοινότητα πλέον ο Ελληνικός λαός βρίσκεται απέναντι στο κύμα.
Όταν είσαι στην θάλασσα συνήθως δεν σε νοιάζει τι έφερε το κύμα σε εσένα : ο άνεμος, ένα πλοίο, μία καταιγίδα όλα είναι το ίδιο. Όμως αυτήν την στιγμή το κύμα το φέραμε εμείς στους εαυτούς μας και αυτό είναι η αλήθεαι που δεν παραδεχόμαστε μέσα μας. Απ’τον καιρό της μεταπολίτευσης διάφορα σκάνδαλα έχουν αποκαλυφθεί , διάφορα νομοσχέδια κατά της χώρας περάσανε χωρίς ουσιαστική αντίσταση απ τον λαό . Για διαφορετικούς λόγους η κάθε εποχή, με αποτέλεσμα ίδιο, μια κοινωνία χωρίς να ασκεί πολιτική πίεση και χωρίς να επιδιώκει να έχει ιστορική συνείδηση αφήνοντας κάθε επιτήδειο να ξεστομίζει ό,τι θέλει .
Τώρα είναι μία κρίσιμη στιγμή η οποία δεν αφορά ιδολογικά φρονήματα και αντιλήψεις, γιατί αυτά δεν βοηθούν καθώς σχεδόν κανένα δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει μία απ τις δύο αποφάσεις , ούτε για κομματικές αποφάσεις. Τώρα που το κύμα μας χτυπά πρέπει να πάρουμε την απόφαση αν θα μας παρασύρει ή αν θα ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας να το αντιπαρέλθουμε και δεν μιλάω για την απόφαση “ναι ή όχι”. Μιλάω για το μετά, γιατί εδώ θα γυρίσουμε αν δεν αλλάξουμε, αν αφήνουμε πάλι το “τώρα” να περνάει, αν καταλογίζουμε στους προηγούμενους τις ευθύνες, να αγωνιζόμαστε για τα μικρά και τα μεγάλα .
Εν τέλει ο Ελληνικός και Ευρωπαϊκός λαός θα βγει νικητής μόνο αν αποδείξουμε ότι με πολιτικό φρόνιμα και συνείδηση και όντας ενεργά μέλη της κοινωνίας, γιατί αλλιώς είναι μονόδρομος και μάλιστα με κέντρο και ακτίνα.

Γιάννης Στάικος

Advertisements