Το Παρίσι ήταν πάντα μια από τις πιο αγαπημένες μου πόλεις και αυτό που πάντα μου άρεσε στη πόλη του φωτός, πέρα από την ασύγκριτη ατμόσφαιρα τέχνης και γεύσης που μόνο τα Παρίσι διαθέτει, ήταν κι αυτή η αίσθηση ελευθερίας, μη πίεσης. Να περπατάς στο δρόμο στις 4 το πρωί, ελαφρά ζαλισμένος από το κρασί και τη τζαζ και να μη κοιτάζεις τις σκιές. Και να μην είσαι μόνος, να είναι ένα ζευγαράκι αγκαλιασμένο πιο κει και ένας γέρος να σιγοτραγουδάει.

Σήμερα στις 4 το πρωί αυτό που υπήρχε ήταν μια περίπολος με έξη στρατιώτες, οπλισμένους μέχρι τα αυτιά με τα όπλα έτοιμα να φτύσουν σφαίρες και που μου έκανε έλεγχο ταυτότητας – στη δική μου περίπτωση διαβατηρίου – μη βρίσκοντας κανένα επιχείρημα περί κρασιού και τζαζ κατανοητό.

Έτυχε να είμαι στο Λονδίνο λίγες μέρες μετά τη τρομοκρατική επίθεση τον Ιούλιο του 2005. Υπήρχε μια έντονη νευρικότητα αλλά για μένα, που είχα ζήσει τις μέρες του ΙΡΑ στο Λονδίνο, αυτό ήταν …απλά νευρικότητα. Εντάξει το έχουμε ξαναδεί το έργο και στο τέλος θα νικήσουμε. Ένα τέτοιο πνεύμα. Το Παρίσι είναι τελείως διαφορετικό.

Έτυχε το βράδυ της άφιξης μου να κάθομαι σε ένα καφέ κοντά στον Gare du Nord, κεντρικό σταθμό στο Παρίσι και να απολαμβάνω ένα ονειρικό εκλαιρ, όταν ξαφνικά ακουστήκαν σειρήνες. Τώρα δεν ξέρω πώς να το περιγράψω αντίστοιχα στη Αθήνα, αλλά φανταστείτε Παρασκευή απόγευμα με όλα τα μαγαζιά ανοιχτά, Χριστούγεννα παντού και να πίνετε καφέ στην Ερμού και ξαφνικά ακούτε μια σειρήνα. Τι θα κάνετε; Ουσιαστικά τίποτα. Στο Παρίσι όλοι σταμάτησαν να μιλάνε και αρχίσαν να κοιτάνε προς τη κατεύθυνση της σειρήνας.

Μέχρι να εμφανιστεί το ασθενοφόρο (γιατί ασθενοφόρου ήταν η σειρήνα) ούτε κι εγώ δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι σε ένα πολυσύχναστο σημείο της πόλης κρατούσαν την αναπνοή τους και ανάσαναν μόνο όταν είδαν ότι ήταν …απλά ένα ασθενοφόρο. Τρομακτικό αν σκεφτείς ότι μέσα στο ασθενοφόρο πιθανώς να πάλευε για τη ζωή του ένας άνθρωπος. Αλλά δεν ήταν …τι;

ovi01Το πρώτο που σε εντυπωσιάζει στο Παρίσι αυτή τη στιγμή είναι ότι ακόμα και τα μικρά μαγαζιά, σχεδόν ακόμα και περίπτερα έχουν ένα τυπά που ξέρεις ότι είναι εκεί για ασφάλεια. Σε όλα τα μαγαζιά από ρούχων μέχρι βιβλιοπωλεία με το που περνάς τη πόρτα έχεις την τσάντα σου, το σακίδιο σου, το μπουφάν σου ανοιχτά για να σε ελέγξουν. Σε μεγάλα μαγαζιά όπως η Ggallery Lafayette όλες οι πόρτες πλην μιας είναι κλειστές για να περνάνε όλοι όσοι μπαίνουν και όσοι βγαίνουν από έλεγχο. Ο κόσμος δεν το σκέφτεται, απλά έχει τσάντα και μπουφάν ανοιχτό όταν πλησιάζει τη πόρτα του μαγαζιού που θέλει να επισκεφτεί.

Και φυσικά στρατιώτες. Κάθε πέντε λεπτά προχωρώντας στη Avenue des Champs-Élysées, το πιο κεντρικό δρόμο στο Παρίσι που οδηγεί στην πασίγνωστη Αψίδα του Θριάμβου συναντάς μια ομάδα από τουλάχιστον έξη στρατιώτες, οπλισμένους σαν αστακούς που ελέγχουν σιωπηλοί και επικίνδυνοι τους πάντες και τα πάντα.

Ω ναι το Παρίσι είναι πάντα πανέμορφο, πανέμορφες γυναίκες, μαλλιά και φούστες να ανεμίζουν, αρώματα που σε μεθούν αλλά …τώρα πια βλέπεις στρατιώτες με τα όπλα τους έτοιμα και αυτό είναι ένα διαφορετικό Παρίσι. Και το Παρίσι είναι η καρδιά της Ευρώπης, όταν η καρδιά της Ευρώπης έχει πρόβλημα όλη η Ευρώπη είναι στον βηματοδότη.

Το πρωί πέρασα από την COP21 που είναι λίγο έξω από το κέντρο για να τους πω την καλημέρα, να κάνω register και να πάρω τις πρώτες απαραίτητες πληροφορίες και χαρτιά. Η νευρικότητα που είχα δει σε όλη τη πόλη εδώ ήταν πιο έντονη. Την προηγουμένη βδομάδα είχαν περάσει από Ομπάμα μέχρι …Τσίπρας και τα μέτρα ασφαλείας είχαν χτυπήσει ταβάνι. Αυτή τη βδομάδα η επόμενη σειρά προσωπικοτήτων από όλο το κόσμο έρχεται και τα μέτρα ασφαλείας η οι προειδοποιήσεις για μας που είμαστε στο χώρο του συνεδρίου αγγίζουν το όριο της παράνοιας. Εδώ πια η παρουσία των στρατιωτών και της αστυνομίας είναι πιο έντονη. Παράξενη αίσθηση, συνέδριο για τη προστασία του περιβάλλοντος με τη προστασία τόσων όπλων που θα μπορούσαν να ξεκινήσουν πόλεμο.

Από αύριο που θα είμαι συνέχεια μεταξύ του μέσα και έξω του φρουρίου …περισσότερα. Προς το παρόν καλό βράδυ από Παρίσι!