You are currently browsing apopseisgr’s articles.

Το 2015 ο Εθνικός Κήρυκας, η μεγαλύτερη εφημερίδα της ομογένειας, συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής! Δείτε στο βίντεο ένα μικρό αφιέρωμα στην ιστορική εφημερίδα.

Advertisements

ΣΥΡΙΖΑΌλοι αυτοί που υποστηρίζουν το «όχι σε μνημόνιο, ναι σε εκλογές», εκφράζουν στον πιο απόλυτο βαθμό την πολιτική δηλεία και τον πολιτικό λαϊκισμό.

Έχουμε φθάσει στο χείλος του γκρεμού επειδή η σημερινή κυβέρνηση μετά από τις εκλογές δεν τόλμησε να απαλλαγεί από ένα ανεφάρμοστο και δημαγωγικό πρόγραμμα που την ανέδειξε στην εξουσία.

Οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης και ο τσαρλατανισμός πολλών στελεχών της εμπόδισαν τον κ. Τσίπρα, που από ό,τι φαίνεται διαθέτει μεγαλύτερο δείκτη προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα από τους βουλευτές και τα στελέχη του, να κλείσει νωρίτερα την συμφωνία με τους δανειστές. Και οργανώνονται για να τον αποτρέψουν από το να την εφαρμόσει, δείχνοντας ότι ο ρεαλισμός που διακατέχει τον ίδιο δεν διακατέχει το σύνολο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδος και του ετερόκλητου κόμματός του.

Τώρα όμως που η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας είναι ζήτημα ημερών ή ακόμα και ωρών, ακόμα και τώρα αποφεύγουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Δείχνοντας πολιτική δειλία αρνούνται να καταλάβουν ότι ο λαός τους εξέλεξε στην κυβέρνηση επειδή οι ίδιοι τους έπεισαν ότι μπορούν να διαπραγματευθούν καλύτερα τα συμφέροντά του. Προσφεύγοντας πάλι σε εκλογές, τι θα πετύχουν; Θα πάρουν και πάλι εντολή να κάνουν μια άλλη διαπραγμάτευση; Με ποιους; Με αυτούς που δεν κάνουν πίσω από τις δικές τους «κόκκινες γραμμές»; Με αυτούς που έχουν το παραδάκι που εμείς επαιτούμε να μας δώσουν για να γλυτώσουμε τη χρεοκοπία; Και πώς θα τους πείσουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ακόμα πιο φρέσκια και ανανεωμένη εντολή από το λαό; Μήπως τελικά θέλουν να απεκδιθούν των δικών τους ευθυνών για την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή; Μήπως, τελικά οι εκλογές με το δίλημμα «υποταγή ή ανεξάρτητη οικονομία» είναι μια μπλόφα για να μετατεθούν στον ευαίσθητο συναισθηματικά λαό οι ευθύνες που δεν μπορεί να αναλάβει μια ανίκανη πολιτική ηγεσία την οποία δυστυχώς ο λαός την εμπιστεύθηκε; Υπάρχει δυνατότητα μετά από νέες εκλογές να βρουν χρήματα από άλλού; Και αν μπορούν γιατί δεν το έκαναν μέχρι τώρα; Αλλά και να βρουν χρήματα από αλλού εν τω μεταξύ μέχρι να γίνουν οι εκλογές η Ελλάδα θα έχει χρεοκοπήσει, επειδή χωρίς τη σύναψη συμφωνίας δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας προς το ΔΝΤ.

Συνεπώς, ας αφήσουν τους παλικαρισμούς και τον εμπαιγμό του λαού. Αρκετά πλήρωσε και πληρώνει την ανικανότητα των πολιτικών του ηγεσιών.

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι απλά. Οι επιλογές που έχετε μπροστά σας κύριοι και κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλούστατες:

Αναλάβετε τις ευθύνες σας. Γι’ αυτό σας ψήφισε ο ελληνικός λαός. Αν δεν μπορείτε να το πράξετε, η δημοκρατία έχει κανόνες. Και προ πάντων η κοινοβουλευτική δημοκρατία που ισχύει στον τόπο μας δεν έχει αδιέξοδα. Αν δεν μπορείτε να αναλάβετε τις ευθύνες σας και να λάβετε αποφάσεις και έχετε συνηθίσει στο χάιδεμα των αυτιών του λαού και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», παραμερίστε και αφήστε εκείνους που έχουν τα κότσια και το ψυχικό σθένος να το πράξουν.

Γιατί εκείνο που δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ – και σε αυτούς δεν φαίνεται να περιλαμβάνεται πλέον ο Πρωθυπουργός- είναι ότι πέρα από τον δικό μας πεπερασμένο πολιτικό και βιολογικό βίο, υπάρχει η Ελλάδα που ακολουθεί. Η Ελλάδα των παιδιών μας. Και γι’ αυτήν την Ελλάδα του αύριο οφείλουμε να αγωνιστούμε.

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Αν κάποιος κάνει σήμερα μια «βόλτα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει πολλά δημοσιεύματα και πολλές αναρτήσεις για την σημερινή επέτειο και τη συμπλήρωση 562 χρόνων από την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς.

Διαβάζοντας μερικά από αυτά τα κείμενα είδα πολλούς πολίτες να ρίχνουν ευθύνες στην τότε Δύση για την Άλωση της Πόλης και να κάνουν συγκρίσεις με την σημερινή τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και, φυσικά να ρίχνουν και πάλι ευθύνες στη σημερινή Δύση επειδή δεν μας σώζει.

Το ζήτημα της ευθύνης των Δυτικών στην Άλωση της Πόλης αλλά και της στάσης ορισμένων Βυζαντινών που προτιμούσαν το τούρκικο φέσι από την παπική τιάρα, είναι ζήτημα που έχει απασχολήσει πολλάκις τους ιστορικούς και θα συνεχίσει να τους απασχολεί. Οι ευθύνες των δυτικών της εποχής της πτώσης της Πόλης (γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει λόγο το 1453 για Βυζαντινή Αυτοκρατορία), είναι τεράστιες αλλά το ίδιο τεράστιες για την έλλειψη συνεννόησης είναι και οι ευθύνες των αντιδυτικών της Πόλης.

Η σύγκριση με την σημερινή κατάσταση θα έπρεπε να αποτελεί πηγή διδαγμάτων για να μη επαναλαμβάνουμε ως έθνος τα ίδια λάθη.

Αν φτάσαμε σήμερα εδώ που έχουμε φτάσει την κύρια ευθύνη την έχουμε οι ίδιοι. Γιατί απολαύσαμε την περίοδο των παχέων αγελάδων χωρίς να νοιαστούμε για την περίοδο της κρίσης και της οικονομικής καχεξίας.

Ζούσαμε σαν τον τζίτζικα χωρίς να μας απασχολεί το αύριο και ο οικονομικός χειμώνας που ερχόταν. Αλλά και όσοι επισήμαναν το πρόβλημα λοιδωρήθηκαν και καταδικάσθηκαν από τον λαό στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας.

Αλλά και όταν μετά από πόνο και κόπο, φυσικά με τη βοήθεια και τον δανεισμό των εταίρων μας οι οποίοι φυσικότατα αποκόμισαν οφέλη – ο δανεισμός είναι διαφορετικός από τη φιλανθρωπία και δεν πρέπει να τα συγχέουμε- καταφέραμε να φθάσουμε σε ένα σημείο και να λέμε ότι έρχεται η ώρα να βγάλουμε το κεφάλι από το νερό και να πάρουμε ανάσα, ακόμα και τότε επιλέξαμε να ακούσουμε και να καθοδηγηθούμε από τις σειρήνες της ευκολίας και της ήσσονος προσπάθειας. Λες και δεν είχαμε διδαχθεί τίποτα από τις δυσκολίες του παρελθόντος… Λες και είχαμε συνολικά ως λαός απολέσει τη μνήμη μας.

Μπροστά στις εύκολες λύσεις και στις υποσχέσεις παραμερίσαμε κάθε σκέψη για συνέχιση της προσπάθειας που οι ίδιοι είχαμε ξεκινήσει…

Φυσικά έγιναν λάθη. Φυσικά εκείνοι που ήταν επικεφαλής της προσπάθειας δεν ακολούθησαν την σωστή πολιτική. Φυσικά υπάρχουν ευθύνες σε όσους μας κυβέρνησαν γιατί ο λαός για να κάνει σωστές επιλογές πρέπει να έχει πλήρη γνώση. Όμως όπως όλα δείχνουν η νέα άλωση ίσως είναι αντίστοιχη της παλαιάς. Και αν η 29η Μαΐου έχει καταγραφεί στην ιστορία του ελληνισμού ως η ημέρα πτώσης του συμβόλου μιας αυτοκρατορίας που άνθισε και προσέφερε φώτα στον πολιτισμό επί 1000 χρόνια, η σημερινή πτώση του ελληνισμού δεν έχει ημερομηνία σύμβολο. Ξεκίνησε από το 1981 όταν στη ζωή μας μπήκε ως κυρίαρχη η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η λογική του βολέματος, η λογική του «ωχαδερφισμού», η λογική του «δεν βαριέσαι», η λογική της αναξιοκρατίας, η λογική του «όλοι ίδιοι είναι», η λογική της ρεμούλας, η λογική του λαϊκισμού…

Όταν αυτά με την προτροπή πολιτικών ηγεσιών και την ανοχή πνευματικών ηγεσιών γίνονται καθημερινότητα, τότε σίγουρα ο τόπος στον οποίο όλα αυτά γίνονται τρόπος ζωής σύντομα φτάνει στο σημείο που έχει φθάσει η σημερινή Ελλάδα.

Η νέα άλωση του ελληνισμού, δεν έχει σχέση με πτώση τειχών, αλλά με την πτώση αξιών και αρχών πάνω στις οποίες αυτό το έθνος είχε αντέξει ακόμα και όταν ήταν υπόδουλο, και με τις οποίες είχε κυριαρχήσει πνευματικά σε ολόκληρη την οικουμένη.

Η νέα άλωση του ελληνισμού είναι χειρότερη από την άλωση του 1453, γιατί χωρίς αξίες και χωρίς αρχές δεν μπορείς να φθάσεις στο 1821.

Η λέξη «πρέπει» στη νεοελληνική νοοτροπία έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «θα», γιατί έχουμε μάθει αντί για τις σκληρές αλήθειες και το ρεαλισμό να γοητευόμαστε και να ακολουθούμε τον εύκολο δρόμο των υποσχέσεων και του λαϊκισμού.

Γίναμε ένας λαός που λατρεύουμε το μεγαλείο του παρελθόντος, αλλά για τα σημερινά δεινά δεν αναζητούμε ποτέ – και φυσικά δεν αναγνωρίζουμε- τις δικές μας ευθύνες. και βέβαια όταν δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας δεν μπορούμε να εργασθούμε για να δημιουργήσουμε συνθήκες που θα επιτρέψουν την επανάληψη επιτυχιών που οδηγούν σε νέο μεγαλείο.

Η υπευθυνότητα όμως και η λεβεντιά δεν βρίσκονται στο μυαλό των Ελλήνων που κάποιοι προσπαθούν να βάλουν στο μίξερ και να το πολτοποιήσουν, αλλά στο DNA τους.

Αυτό το DNA πρέπει να αναζητήσουν πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες και να το αφυπνίσουν. Να γίνουμε ξανά Έλληνες και όχι κακέκτυπα των προγόνων μας. Διαφορετικά η νέα άλωση θα αποδειχθεί χειρότερη από την παλιά…

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία, αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα σημεία των εθνικών οδών μας. Προσοχή λοιπόν όταν τα περνάτε!

(Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μεγαλώσει)

ethniki-odos-

Samaras-Tsipras– Οι πολίτες δεν πρόκειται ποτέ να ψηφίσουν κάποιον που αντιπαθούν

Κάθε εβδομάδα έρχονται στο φως δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η κοινωνία χάνει την ανοχή της προς τους χειρισμούς της κυβέρνησης έναντι των δανειστών. Ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν πλέον εμφανώς ότι είτε δεν εμπιστεύονται είτε ότι έχουν κουραστεί από τους άστοχους χειρισμούς της κυβέρνησης με την τρόικα, «θεσμούς» ή Brussels Group ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να ονομάσει τους δανειστές.

Υπό κανονικές συνθήκες η δυσαρέσκεια των πολιτών θα είχε μεταφραστεί σε καταδικαστική ψήφο προς τον ετερόκλητο κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Παρά ταύτα όμως τα κόμματα της παράταιρης ιδεολογικά συμμαχίας δείχνουν όχι μόνο να διατηρούν τα ποσοστά τους αλλά και σε ορισμένες δημοσκοπήσεις να ενισχύονται.

Μοιάζει άραγε λογικό αυτό το φαινόμενο; Είναι φυσιολογικό να δηλώνεις ότι αν είχαμε σήμερα εκλογές θα ψήφιζες εκείνον που δεν εμπιστεύεσαι;

Φυσικά και δεν είναι λογικό. Φυσικά και ξεπερνά τα όρια της φυσιολογικής αντίδρασης. Είναι όμως πιο λογικό από το να ψηφίζεις κάποιον που απεχθάνεσαι. Και τη σημερινή ΝΔ οι πολίτες δείχνουν ότι την απεχθάνονται. Προτιμούν λοιπόν να δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν κάποιον που δεν εμπιστεύονται δίνοντάς του ουσιαστικά μια δεύτερη ευκαιρία, παρά να δηλώσουν ότι ψηφίζουν κάποιον που δεν θέλουν καν να ακούν το όνομά του γιατί επί δυόμιση χρόνια τους φόρτωσε με επιπλέον φόρους, τους φόρτωσε με επιπλέον ανέργους, τους φόρτωσε με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, τους φόρτωσε με ελπίδες που διαψεύσθηκαν για έξοδο από την κρίση και για σχίσιμο των μνημονίων μήνα με το μήνα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μέρα με τη μέρα, όπως διεκήρυσσε πριν από ένα χρόνο στο Σύνταγμα.

Έτσι λοιπόν η κοινωνία οδηγήθηκε να ψηφίσει κάποιον που και τα μισά να έκανε από όσα έλεγε πάλι κέρδος θα είχε. Σήμερα όμως που δεν έχει κάνει ούτε τα μισά από όσα είχε υποσχεθεί ο κ. Τσίπρας, η νέα κωλοτούμπα του κ. Σαμαρά να προσπαθεί να εμφανισθεί και πάλι αντιμνημονιακός και η εμμονή του να απαιτεί μια συγγνώμη από την κοινωνία για την ψήφο της, τον έχει κάνει αντιπαθή στα μάτια των πολιτών.

Και οι πολίτες μπορεί να είναι απογοητευμένοι αλλά προτιμούν να δώσουν την ψήφο τους σε κάποιον που δείχνει ότι προσπαθεί κάτι να κάνει έστω και αν δεν έχει αποτέλεσμα, παρά σε κάποιον που αντιπαθούν. Συνεπώς αν η ΝΔ δεν απαλλαγεί από τα πρόσωπα που η κοινωνία αντιπαθεί, δεν πρόκειται να ανακάμψει, δεν πρόκειται να προβάλει ως εναλλακτική λύση, δεν πρόκειται να κερδίσει και πάλι την εμπιστοσύνη των πολιτών. Άρα αν η ΝΔ θέλει να αποκτήσει και πάλι προοπτική εξουσίας και να της εμπιστευθούν οι πολίτες την ψήφο τους, δεν έχει παρά να κάνει το πρώτο σημαντικό και καθοριστικό βήμα αλλάζοντας ηγεσία. Το δεύτερο και επίσης ουσιαστικό βήμα είναι η διατύπωση μιας πρότασης ρεαλιστικής που θα πείθει την κοινωνία πως ό,τι προτείνεται είναι επιβεβλημένο και μετρημένο στις επιπτώσεις του και θα οδηγήσει σε αυτό που όλοι επιθυμούν. Στην σταθεροποίηση, στην ανάκαμψη και τελικά στην ανάπτυξη της οικονομίας μας.

Γ.Δ.Κ.

Αν και έχουμε μπει στον τέταρτο μήνα των διαπραγματεύσεων, το σκωτσέζικο ντους συνεχίζεται.

Η τακτική του «μια κρύο, μία ζέστη», δημιουργεί όμως προβλήματα στην αγορά η οποία σε συνδυασμό και με την έλλειψη ρευστότητας, έχουν νεκρώσει τα πάντα στο χώρο της οικονομίας.

Παράλληλα οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην κυβέρνηση που δεν περιορίζονται μόνο στη λεκτική διαφοροποίηση των ΑΝΕΛ, αλλά φθάνουν στο θεσμικό επίπεδο της Προέδρου της Βουλής, δείχνουν ότι τα δύσκολα για την κυβέρνηση είναι μπροστά.

Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της απόλυτης καταστροφής, αφού εκείνο που απουσιάζει είναι η ελπίδα, ότι αύριο θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Γιατί ακόμη και εκείνη που έχουν μεν αγανακτήσει και υποστηρίζουν την άποψη «να έλθει επιτέλους μια συμφωνία και ό,τι θέλει να είναι αρκεί να τελειώνουμε και να αρχίσει να ρέει το ρευστό στην αγορά», γνωρίζουν ότι η επόμενη μέρα ίσως δεν είναι τόσο εύκολη πολιτικά και οικονομικά. Και τούτο διότι η καθυστέρησηστη σύναψης συμφωνίας από τη μια έχει προκαλέσει την απώλεια δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από την ελληνική οικονομία και από την άλλη έχει δημιουργήσει την ανάγκη για μεγαλύτερη ρευστότητα, αλλά κι έχει αυξήσει τις ταμειακές ανάγκες του ιδίου του δημοσίου. Που σημαίνει ότι αν τον Φεβρουάριο για να κλείσει η συμφωνία απαιτούντο μέτρα της τάξεως του 1,5 δις ευρώ, σήμερα η απαίτηση αυτή έχει τουλάχιστον διπαλσιασθεί. Και όπως είναι φυσικό τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από τις τσέπες των γνωστών υποζυγίων, των μισθωτών και συνταξιούχων, γιατί η έλλειψη επαρκούς και ικανού φοροεισπρακτικού μηχανισμού, οδηγεί κάθε κυβέρνηση να απαιτήσει χρήματα από τα συνήθη θύματα.

Το ερώτημα όμως που θα προκύψει είναι αν θα αντέξουν αυτή τη φορά τα πρόσθετα μέτρα και πού μπορεί να οδηγήσει η επαπειλούμενη κοινωνική αναταραχή.

Πάντως ένα είναι βέβαιο: Η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ με το κάθε κορυφαίο ή μη στέλεχός του να λέει ανέξοδα ό,τι του έλθει στο κεφάλι, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που προκαλεί στη διαπραγμάτευση, σίγουρα δεν βοηθάει την Ελλάδα. Και αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος ώστε οι όποιες αποφάσεις ληφθούν, να ληφθούν τάχυστα. Διαφορετικά ο μεγαλύτερος υπονομευτής της διαπραγμάτευσης που κάνει η κυβέρνηση θα είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν οι αντιδράσεις που προέρχονται ειδικά από πρόσωπα που κατέχουν θεσμικές θέσεις, όπως η Πρόεδρος της Βουλής, έχουν άλλο στόχο και εξυπηρετούν άλλά συμφέροντα.

Όπως και να έχει πάντως, οι «διαφωνούντες» θα πρέπει να καταλάβουν ότι η διαφωνία τους δεν είναι συμβατή με την ιδιότητά τους την οποία, ουσιαστικά τους εμπιστεύθηκε ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης, δηλαδή ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Πρέπει λοιπόν να επιλέξουν: Ή θα κατέχουν τη θέση τους και δεν θα κάνουν δηλώσεις ή θα κάνουν δηλώσεις και θα διαφωνούν ελέυθερα αλλά δεν θα κατέχουν τις θέσεις τους.

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

 

Θέλετε να διαβάσετε ποιά είναι η καλύτερη και ποιά η χειρότερη στιγμή των 100 πρώτων ημερών ΣΥΡΙΖΑ για τον Γιώργο Κοντογιάννη; Πατήστε εδώ!

Τον απόλυτο δημοσιογραφικό ευτελισμό ή μάλλον η απεικόνιση της απόλυτης κιτρινίλας στον Τύπο αποτελεί το σημερινό δημοσίευμα της γερμανικής Bild η οποία επικρίνει τον Έλληνα Πρωθυπουργό γιατί τόλμησε να κρατάει στα χέρια του την ώρα της συνέντευξης στον STAR, ένα στυλό Montblanc, που θεωρείται – και είναι- από τα πιο ακριβά στυλό στον κόσμο.

Η Bild, η εφημερίδα που εκφράζει τον γερμανικό λαϊκισμό, υποστηρίζει ότι το στυλό που κρατούσε ο κ. Τσίπρας στοιχίζει από 290 έως 7.000 ευρώ, χωρίς βέβαια να μας λέει αν το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν των 290 ή των 7.000 ευρώ ή, έστω, κάπου ενδιάμεσα.

Ασκώντας δριμύτατη κριτική στον κ. Τσίπρα υποστηρίζει πως δεν είναι ποτέ δυνατόν ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης που ζητά από τον ελληνικό λαό να ακολουθήσει λιτό βίο καθώς η χώρα του είναι σε κρίση, να εμφανίζεται σε τηλεοπτικό στούντιο κρατώντας ένα πανάκριβο στυλό.

Η κριτική αυτή ταυτίζεται με τα ακρότατα στοιχεία του λαϊκισμού και προσεγγίζει την φασιστική νοοτροπία από την οποία κάνει κόπο να αποκοπεί η κοινωνία της Γερμανίας.

Γιατί δηλαδή ο Έλληνας πρωθυπουργός να μη δικαιούται να κρατάει στα χέρια του ένα ακριβό στυλό των 500 ευρώ; (γιατί παραπάνω δεν κάνει το συγκεκριμένο μοντέλο)

Γιατί δεν πρέπει να είχε ζωή πριν την κρίση και να είχε αγοράσει το συγκεκριμένο στυλό πριν το 2010, οπότε ζητήσαμε δανεικά από το κοινό που εκφράζει η Bild;

Γιατί δεν πρέπει να έχει φίλους και συγγενείς και να του έκανε κάποιος δώρο το συγκεκριμένο στυλό και να έχει γι’ αυτόν συναισθηματική αξία και γι’ αυτό το είχε μαζί του στη συνέντευξη στο star; Οι Γερμανοί που εκφράζει η Bild δεν κρατούν αντικείμενα με συναισθηματική αξία; Δεν έχει ο συντάκτης του κατάπτυστου κειμένου συναισθήματα; Δεν δένεται με αντικείμενα που του έχουν χαρίσει αγαπημένα πρόσωπα.

Γιατί, τέλος, δεν έχει το δικαίωμα ένας σαραντάρης πολιτικός που κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός μιας χώρας, την επομένη των αποτελεσμάτων να πει σε κάποιον από το γραφείο του «πάρε αυτά τα χρήματα και πήγαινε πάρε μου ένα στυλό Montblanc, έγινα πρωθυπουργός βρε αδερφέ και δικαιούμαι να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου».

Θέλει να μας πει η γερμανική λαϊκίστικη φυλλάδα που δυστυχώς είναι πρώτη σε κυκλοφορία, ότι η ζωή των Ελλήνων πολιτικών ξεκινά μετά το μνημόνιο; Και κάποιοι από αυτούς διέθεταν ένα καλό σπίτι, ένα καλό αυτοκίνητο, κάποια καλά ρούχα ή, εν τέλει, κάποιο καλό στυλό πρέπει να τα αποχωριστούν και να παίζουν θέατρο για να μη προκαλούν τον ελληνικό λαό; Γνωρίζουν μήπως οι… αλληλέγγυοι εταίροι μας ότι τα σκουπίδια στην Αθήνα τα ψάχνουν και άνθρωποι με κοστούμια επειδή μέχρι πρότινος ήταν πολίτες με εργασία και ένα κάποιο εισόδημα που τώρα δεν διαθέτουν είτε γιατί λόγω της κρίσης δεν εργάζεται πλέον κανείς στην οικογένειά τους είτε γιατί αναγκάσθηκαν να κλείσουν τα μαγαζιά ή τις μικροεπιχειρήσεις που λειτουργούσαν;

Αντί λοιπόν να ενσκήψουν στο μέγεθος και το βάθος της κρίσης που διαπερνά οριζοντίως και καθέτως την ελληνική κοινωνία, ασχολούνται με το αν ο Πρωθυπουργός κρατούσε Montblanc;

Και για να έχουμε καλό ρώτημα, όταν έγινε η επανένωση των Γερμανιών και η κρίση μάστιζε τη χώρα τους, ο πλούσιος δυτικογερμανός εγκατέλειψε ό,τι κατείχε για να μη προκαλεί τον φτωχό ανατολικογερμανό; Και ο Καγκελάριος Κολ για να μη προκαλεί έπαψε να κυκλοφορεί με λιμουζίνα; Ή επειδή ήταν γερμανική δικαιολογείτο; Έπαψε να κρατά ακριβό στυλό; Ή επειδή ήταν γερμανικό δικαιολογείτο; Μα και το Montblanc γερμανικό είναι. Η έδρα της εταιρείας είναι στο Αμβούργο.

Ας σοβαρευτεί λοιπόν η Bild και αν θέλει να ασκήσει πραγματική δημοσιογραφία, ας κάνει έρευνα για τα πραγματικά προβλήματα του ελληνικού λαού. Και οι δημοσιογράφοι της ας βοηθήσουν με τις πένες τους (είτε είναι Montblanc είτε όχι) ας πιέσουν, προς κάθε κατεύθυνση τους αρμοδίους, να δουν την πραγματικότητα για να επιλυθούν το συντομότερο.

 

Γιώργος Κοντογιάννης

Δημοσιογράφος

Πρώην βουλευτής *

 

*(υπογράφω με αυτές τις ιδιότητες γιατί ως δημοσιογράφος έχω το δικαίωμα να κρίνω συναδέλφους μου και ως πρώην βουλευτής και πρώην υφυπουργός μπορώ να γνωρίζω υπό ποίες συνθήκες διαβιεί σήμερα η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας)

 

Διαβάστε πατώντας εδώ περισσότερα άρθρα του Γιώργου Κοντογιάννη

Στις 26/4 οι Τουρκοκύπριοι με την ψήφο τους έδωσαν τέλος στην πενταετή κύβέρνηση Έρογλου, με την οποία δεν είχε σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στο κυπριακό ζήτημα. Νέος πρόεδρος των Τουρκοκυπρίων είναι ο Μουσταφά Ακιντζί.

Σύμφωνα με το e-typos.com, ο νέος ηγέτης των Τουρκοκυπρίων τόνισε ότι η ομοσπονδιακή Κύπρος θα πρέπει να αποτελείται από «δύο ίσα ιδρυτικά κράτη ». Επίσης , δήλωσε ότι είναι έτοιμος να συζητήσει την επιστροφή της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου στους Ελληνοκυπρίους στο πλαίσιο ενός πακέτου, που θα περιλαμβάνει την νομιμοποίηση της λειτουργίας του λιμανιού της Αμμοχώστου και του αεροδρομίου Ερτζιάν.

Τη νίκη αυτή είχε προβλέψει (και ευχηθεί) και ο Λάρκος Λάρκου στο άρθρο του Δύο δρόμοι στην κάλπη των Τουρκοκυπρίων, που μπορείτε να διαβάσετε μέσα από το apopseis.gr

About us

Το apopseis.gr δημιουργήθηκε για να να ακουστεί ελεύθερα η φωνή των εκπροσώπων μας χωρίς να περιορίζεται από κάποιον εξωγεννή παράγοντα. Αντίστοιχα, το apopseisgr.wordpress.com έχει ως σκοπό την επαφή με τους πολίτες, την επικοινωνία είτε μέσω email, είτε μέσα από τα σχόλια που μπορείτε να κάνετε σε κάθε κείμενο. Οτιδήποτε γράφεται θα δημοσιεύεται, αρκεί να μη περιέχει υβριστικό περιεχόμενο ή γενικότερα ακατάλληλο για τον συγκεκριμένο ιστόχωρο. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και τη συμβολή σας!

Το email που μπορείτε να στείλετε είναι το apopseis@apopseis.gr

Follow apopseis.gr on WordPress.com

Ημερολόγιο

Οκτώβριος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Συμμετέχουν & Γράφουν

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: