You are currently browsing the category archive for the ‘Άρθρα αναγνωστών’ category.

        Θυμάμαι πολύ έντονα απ την παιδική μου ηλικία πόσο πολύ μου άρεσε η θάλασσα. Ιδιαίτερα πιο πολύ όταν είχε κύμα και μπορούσα να κάτσω πλάι στην ακρογυαλιά, να αφήνω τα κύματα να με χτυπούν και εγώ να αντιστέκομαι. Ένιωθα σαν να προσπαθούσα να ανταγωνιστώ την υπέρμετρη δύναμη της θάλασσας κάθε κύμα ήθελα να είναι όλο και πιο δυνατό αλλά τώρα καταλαβαίνω πως βαθιά μέσα μου αδυμωνούσα για το ένα κύμα το οποίο θα με παρασύρει μαζί του ,θα με πετάξει στην στεριά και θα μπορούσα να πω :”τα έδωσα όλα μα τελικά δεν τα κατάφερα άρα πλέον δεν φταίω εγώ”.

Κάπως έτσι βρίσκεται η χώρα αυτήν την στιγμή.
Η εξαγγελία του δημοψηφίσματος δίχασε ,όπως άλλωστε όλες οι διπολικές ερωτήσεις, και έφερε τον κόσμο να σκεφτεί την επόμενη μέρα της αποφασής του φέρνοντας το σύνολο της κοινωνίας σε ανασφάλεια . Αυτή η ανασφάλεια προέρχεται διότι η έννοια της επιλογής συνεπάγεται με την έννοια της συνέπειας όπου στην προσκειμένη δεν έχουμε ιδέα για το αποτέλεσμα των πραξεών μας εκτός από μία επιφανειακή προσέγγιση. Έχωντας διχαστεί ακόμα και η επιστημονική κοινότητα πλέον ο Ελληνικός λαός βρίσκεται απέναντι στο κύμα.
Όταν είσαι στην θάλασσα συνήθως δεν σε νοιάζει τι έφερε το κύμα σε εσένα : ο άνεμος, ένα πλοίο, μία καταιγίδα όλα είναι το ίδιο. Όμως αυτήν την στιγμή το κύμα το φέραμε εμείς στους εαυτούς μας και αυτό είναι η αλήθεαι που δεν παραδεχόμαστε μέσα μας. Απ’τον καιρό της μεταπολίτευσης διάφορα σκάνδαλα έχουν αποκαλυφθεί , διάφορα νομοσχέδια κατά της χώρας περάσανε χωρίς ουσιαστική αντίσταση απ τον λαό . Για διαφορετικούς λόγους η κάθε εποχή, με αποτέλεσμα ίδιο, μια κοινωνία χωρίς να ασκεί πολιτική πίεση και χωρίς να επιδιώκει να έχει ιστορική συνείδηση αφήνοντας κάθε επιτήδειο να ξεστομίζει ό,τι θέλει .
Τώρα είναι μία κρίσιμη στιγμή η οποία δεν αφορά ιδολογικά φρονήματα και αντιλήψεις, γιατί αυτά δεν βοηθούν καθώς σχεδόν κανένα δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει μία απ τις δύο αποφάσεις , ούτε για κομματικές αποφάσεις. Τώρα που το κύμα μας χτυπά πρέπει να πάρουμε την απόφαση αν θα μας παρασύρει ή αν θα ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας να το αντιπαρέλθουμε και δεν μιλάω για την απόφαση “ναι ή όχι”. Μιλάω για το μετά, γιατί εδώ θα γυρίσουμε αν δεν αλλάξουμε, αν αφήνουμε πάλι το “τώρα” να περνάει, αν καταλογίζουμε στους προηγούμενους τις ευθύνες, να αγωνιζόμαστε για τα μικρά και τα μεγάλα .
Εν τέλει ο Ελληνικός και Ευρωπαϊκός λαός θα βγει νικητής μόνο αν αποδείξουμε ότι με πολιτικό φρόνιμα και συνείδηση και όντας ενεργά μέλη της κοινωνίας, γιατί αλλιώς είναι μονόδρομος και μάλιστα με κέντρο και ακτίνα.

Γιάννης Στάικος

Advertisements

ΣΥΡΙΖΑΌλοι αυτοί που υποστηρίζουν το «όχι σε μνημόνιο, ναι σε εκλογές», εκφράζουν στον πιο απόλυτο βαθμό την πολιτική δηλεία και τον πολιτικό λαϊκισμό.

Έχουμε φθάσει στο χείλος του γκρεμού επειδή η σημερινή κυβέρνηση μετά από τις εκλογές δεν τόλμησε να απαλλαγεί από ένα ανεφάρμοστο και δημαγωγικό πρόγραμμα που την ανέδειξε στην εξουσία.

Οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης και ο τσαρλατανισμός πολλών στελεχών της εμπόδισαν τον κ. Τσίπρα, που από ό,τι φαίνεται διαθέτει μεγαλύτερο δείκτη προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα από τους βουλευτές και τα στελέχη του, να κλείσει νωρίτερα την συμφωνία με τους δανειστές. Και οργανώνονται για να τον αποτρέψουν από το να την εφαρμόσει, δείχνοντας ότι ο ρεαλισμός που διακατέχει τον ίδιο δεν διακατέχει το σύνολο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδος και του ετερόκλητου κόμματός του.

Τώρα όμως που η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας είναι ζήτημα ημερών ή ακόμα και ωρών, ακόμα και τώρα αποφεύγουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Δείχνοντας πολιτική δειλία αρνούνται να καταλάβουν ότι ο λαός τους εξέλεξε στην κυβέρνηση επειδή οι ίδιοι τους έπεισαν ότι μπορούν να διαπραγματευθούν καλύτερα τα συμφέροντά του. Προσφεύγοντας πάλι σε εκλογές, τι θα πετύχουν; Θα πάρουν και πάλι εντολή να κάνουν μια άλλη διαπραγμάτευση; Με ποιους; Με αυτούς που δεν κάνουν πίσω από τις δικές τους «κόκκινες γραμμές»; Με αυτούς που έχουν το παραδάκι που εμείς επαιτούμε να μας δώσουν για να γλυτώσουμε τη χρεοκοπία; Και πώς θα τους πείσουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ακόμα πιο φρέσκια και ανανεωμένη εντολή από το λαό; Μήπως τελικά θέλουν να απεκδιθούν των δικών τους ευθυνών για την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή; Μήπως, τελικά οι εκλογές με το δίλημμα «υποταγή ή ανεξάρτητη οικονομία» είναι μια μπλόφα για να μετατεθούν στον ευαίσθητο συναισθηματικά λαό οι ευθύνες που δεν μπορεί να αναλάβει μια ανίκανη πολιτική ηγεσία την οποία δυστυχώς ο λαός την εμπιστεύθηκε; Υπάρχει δυνατότητα μετά από νέες εκλογές να βρουν χρήματα από άλλού; Και αν μπορούν γιατί δεν το έκαναν μέχρι τώρα; Αλλά και να βρουν χρήματα από αλλού εν τω μεταξύ μέχρι να γίνουν οι εκλογές η Ελλάδα θα έχει χρεοκοπήσει, επειδή χωρίς τη σύναψη συμφωνίας δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας προς το ΔΝΤ.

Συνεπώς, ας αφήσουν τους παλικαρισμούς και τον εμπαιγμό του λαού. Αρκετά πλήρωσε και πληρώνει την ανικανότητα των πολιτικών του ηγεσιών.

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι απλά. Οι επιλογές που έχετε μπροστά σας κύριοι και κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλούστατες:

Αναλάβετε τις ευθύνες σας. Γι’ αυτό σας ψήφισε ο ελληνικός λαός. Αν δεν μπορείτε να το πράξετε, η δημοκρατία έχει κανόνες. Και προ πάντων η κοινοβουλευτική δημοκρατία που ισχύει στον τόπο μας δεν έχει αδιέξοδα. Αν δεν μπορείτε να αναλάβετε τις ευθύνες σας και να λάβετε αποφάσεις και έχετε συνηθίσει στο χάιδεμα των αυτιών του λαού και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», παραμερίστε και αφήστε εκείνους που έχουν τα κότσια και το ψυχικό σθένος να το πράξουν.

Γιατί εκείνο που δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ – και σε αυτούς δεν φαίνεται να περιλαμβάνεται πλέον ο Πρωθυπουργός- είναι ότι πέρα από τον δικό μας πεπερασμένο πολιτικό και βιολογικό βίο, υπάρχει η Ελλάδα που ακολουθεί. Η Ελλάδα των παιδιών μας. Και γι’ αυτήν την Ελλάδα του αύριο οφείλουμε να αγωνιστούμε.

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Αν κάποιος κάνει σήμερα μια «βόλτα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει πολλά δημοσιεύματα και πολλές αναρτήσεις για την σημερινή επέτειο και τη συμπλήρωση 562 χρόνων από την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς.

Διαβάζοντας μερικά από αυτά τα κείμενα είδα πολλούς πολίτες να ρίχνουν ευθύνες στην τότε Δύση για την Άλωση της Πόλης και να κάνουν συγκρίσεις με την σημερινή τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και, φυσικά να ρίχνουν και πάλι ευθύνες στη σημερινή Δύση επειδή δεν μας σώζει.

Το ζήτημα της ευθύνης των Δυτικών στην Άλωση της Πόλης αλλά και της στάσης ορισμένων Βυζαντινών που προτιμούσαν το τούρκικο φέσι από την παπική τιάρα, είναι ζήτημα που έχει απασχολήσει πολλάκις τους ιστορικούς και θα συνεχίσει να τους απασχολεί. Οι ευθύνες των δυτικών της εποχής της πτώσης της Πόλης (γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει λόγο το 1453 για Βυζαντινή Αυτοκρατορία), είναι τεράστιες αλλά το ίδιο τεράστιες για την έλλειψη συνεννόησης είναι και οι ευθύνες των αντιδυτικών της Πόλης.

Η σύγκριση με την σημερινή κατάσταση θα έπρεπε να αποτελεί πηγή διδαγμάτων για να μη επαναλαμβάνουμε ως έθνος τα ίδια λάθη.

Αν φτάσαμε σήμερα εδώ που έχουμε φτάσει την κύρια ευθύνη την έχουμε οι ίδιοι. Γιατί απολαύσαμε την περίοδο των παχέων αγελάδων χωρίς να νοιαστούμε για την περίοδο της κρίσης και της οικονομικής καχεξίας.

Ζούσαμε σαν τον τζίτζικα χωρίς να μας απασχολεί το αύριο και ο οικονομικός χειμώνας που ερχόταν. Αλλά και όσοι επισήμαναν το πρόβλημα λοιδωρήθηκαν και καταδικάσθηκαν από τον λαό στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας.

Αλλά και όταν μετά από πόνο και κόπο, φυσικά με τη βοήθεια και τον δανεισμό των εταίρων μας οι οποίοι φυσικότατα αποκόμισαν οφέλη – ο δανεισμός είναι διαφορετικός από τη φιλανθρωπία και δεν πρέπει να τα συγχέουμε- καταφέραμε να φθάσουμε σε ένα σημείο και να λέμε ότι έρχεται η ώρα να βγάλουμε το κεφάλι από το νερό και να πάρουμε ανάσα, ακόμα και τότε επιλέξαμε να ακούσουμε και να καθοδηγηθούμε από τις σειρήνες της ευκολίας και της ήσσονος προσπάθειας. Λες και δεν είχαμε διδαχθεί τίποτα από τις δυσκολίες του παρελθόντος… Λες και είχαμε συνολικά ως λαός απολέσει τη μνήμη μας.

Μπροστά στις εύκολες λύσεις και στις υποσχέσεις παραμερίσαμε κάθε σκέψη για συνέχιση της προσπάθειας που οι ίδιοι είχαμε ξεκινήσει…

Φυσικά έγιναν λάθη. Φυσικά εκείνοι που ήταν επικεφαλής της προσπάθειας δεν ακολούθησαν την σωστή πολιτική. Φυσικά υπάρχουν ευθύνες σε όσους μας κυβέρνησαν γιατί ο λαός για να κάνει σωστές επιλογές πρέπει να έχει πλήρη γνώση. Όμως όπως όλα δείχνουν η νέα άλωση ίσως είναι αντίστοιχη της παλαιάς. Και αν η 29η Μαΐου έχει καταγραφεί στην ιστορία του ελληνισμού ως η ημέρα πτώσης του συμβόλου μιας αυτοκρατορίας που άνθισε και προσέφερε φώτα στον πολιτισμό επί 1000 χρόνια, η σημερινή πτώση του ελληνισμού δεν έχει ημερομηνία σύμβολο. Ξεκίνησε από το 1981 όταν στη ζωή μας μπήκε ως κυρίαρχη η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η λογική του βολέματος, η λογική του «ωχαδερφισμού», η λογική του «δεν βαριέσαι», η λογική της αναξιοκρατίας, η λογική του «όλοι ίδιοι είναι», η λογική της ρεμούλας, η λογική του λαϊκισμού…

Όταν αυτά με την προτροπή πολιτικών ηγεσιών και την ανοχή πνευματικών ηγεσιών γίνονται καθημερινότητα, τότε σίγουρα ο τόπος στον οποίο όλα αυτά γίνονται τρόπος ζωής σύντομα φτάνει στο σημείο που έχει φθάσει η σημερινή Ελλάδα.

Η νέα άλωση του ελληνισμού, δεν έχει σχέση με πτώση τειχών, αλλά με την πτώση αξιών και αρχών πάνω στις οποίες αυτό το έθνος είχε αντέξει ακόμα και όταν ήταν υπόδουλο, και με τις οποίες είχε κυριαρχήσει πνευματικά σε ολόκληρη την οικουμένη.

Η νέα άλωση του ελληνισμού είναι χειρότερη από την άλωση του 1453, γιατί χωρίς αξίες και χωρίς αρχές δεν μπορείς να φθάσεις στο 1821.

Η λέξη «πρέπει» στη νεοελληνική νοοτροπία έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «θα», γιατί έχουμε μάθει αντί για τις σκληρές αλήθειες και το ρεαλισμό να γοητευόμαστε και να ακολουθούμε τον εύκολο δρόμο των υποσχέσεων και του λαϊκισμού.

Γίναμε ένας λαός που λατρεύουμε το μεγαλείο του παρελθόντος, αλλά για τα σημερινά δεινά δεν αναζητούμε ποτέ – και φυσικά δεν αναγνωρίζουμε- τις δικές μας ευθύνες. και βέβαια όταν δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας δεν μπορούμε να εργασθούμε για να δημιουργήσουμε συνθήκες που θα επιτρέψουν την επανάληψη επιτυχιών που οδηγούν σε νέο μεγαλείο.

Η υπευθυνότητα όμως και η λεβεντιά δεν βρίσκονται στο μυαλό των Ελλήνων που κάποιοι προσπαθούν να βάλουν στο μίξερ και να το πολτοποιήσουν, αλλά στο DNA τους.

Αυτό το DNA πρέπει να αναζητήσουν πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες και να το αφυπνίσουν. Να γίνουμε ξανά Έλληνες και όχι κακέκτυπα των προγόνων μας. Διαφορετικά η νέα άλωση θα αποδειχθεί χειρότερη από την παλιά…

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Samaras-Tsipras– Οι πολίτες δεν πρόκειται ποτέ να ψηφίσουν κάποιον που αντιπαθούν

Κάθε εβδομάδα έρχονται στο φως δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η κοινωνία χάνει την ανοχή της προς τους χειρισμούς της κυβέρνησης έναντι των δανειστών. Ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν πλέον εμφανώς ότι είτε δεν εμπιστεύονται είτε ότι έχουν κουραστεί από τους άστοχους χειρισμούς της κυβέρνησης με την τρόικα, «θεσμούς» ή Brussels Group ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να ονομάσει τους δανειστές.

Υπό κανονικές συνθήκες η δυσαρέσκεια των πολιτών θα είχε μεταφραστεί σε καταδικαστική ψήφο προς τον ετερόκλητο κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Παρά ταύτα όμως τα κόμματα της παράταιρης ιδεολογικά συμμαχίας δείχνουν όχι μόνο να διατηρούν τα ποσοστά τους αλλά και σε ορισμένες δημοσκοπήσεις να ενισχύονται.

Μοιάζει άραγε λογικό αυτό το φαινόμενο; Είναι φυσιολογικό να δηλώνεις ότι αν είχαμε σήμερα εκλογές θα ψήφιζες εκείνον που δεν εμπιστεύεσαι;

Φυσικά και δεν είναι λογικό. Φυσικά και ξεπερνά τα όρια της φυσιολογικής αντίδρασης. Είναι όμως πιο λογικό από το να ψηφίζεις κάποιον που απεχθάνεσαι. Και τη σημερινή ΝΔ οι πολίτες δείχνουν ότι την απεχθάνονται. Προτιμούν λοιπόν να δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν κάποιον που δεν εμπιστεύονται δίνοντάς του ουσιαστικά μια δεύτερη ευκαιρία, παρά να δηλώσουν ότι ψηφίζουν κάποιον που δεν θέλουν καν να ακούν το όνομά του γιατί επί δυόμιση χρόνια τους φόρτωσε με επιπλέον φόρους, τους φόρτωσε με επιπλέον ανέργους, τους φόρτωσε με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, τους φόρτωσε με ελπίδες που διαψεύσθηκαν για έξοδο από την κρίση και για σχίσιμο των μνημονίων μήνα με το μήνα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μέρα με τη μέρα, όπως διεκήρυσσε πριν από ένα χρόνο στο Σύνταγμα.

Έτσι λοιπόν η κοινωνία οδηγήθηκε να ψηφίσει κάποιον που και τα μισά να έκανε από όσα έλεγε πάλι κέρδος θα είχε. Σήμερα όμως που δεν έχει κάνει ούτε τα μισά από όσα είχε υποσχεθεί ο κ. Τσίπρας, η νέα κωλοτούμπα του κ. Σαμαρά να προσπαθεί να εμφανισθεί και πάλι αντιμνημονιακός και η εμμονή του να απαιτεί μια συγγνώμη από την κοινωνία για την ψήφο της, τον έχει κάνει αντιπαθή στα μάτια των πολιτών.

Και οι πολίτες μπορεί να είναι απογοητευμένοι αλλά προτιμούν να δώσουν την ψήφο τους σε κάποιον που δείχνει ότι προσπαθεί κάτι να κάνει έστω και αν δεν έχει αποτέλεσμα, παρά σε κάποιον που αντιπαθούν. Συνεπώς αν η ΝΔ δεν απαλλαγεί από τα πρόσωπα που η κοινωνία αντιπαθεί, δεν πρόκειται να ανακάμψει, δεν πρόκειται να προβάλει ως εναλλακτική λύση, δεν πρόκειται να κερδίσει και πάλι την εμπιστοσύνη των πολιτών. Άρα αν η ΝΔ θέλει να αποκτήσει και πάλι προοπτική εξουσίας και να της εμπιστευθούν οι πολίτες την ψήφο τους, δεν έχει παρά να κάνει το πρώτο σημαντικό και καθοριστικό βήμα αλλάζοντας ηγεσία. Το δεύτερο και επίσης ουσιαστικό βήμα είναι η διατύπωση μιας πρότασης ρεαλιστικής που θα πείθει την κοινωνία πως ό,τι προτείνεται είναι επιβεβλημένο και μετρημένο στις επιπτώσεις του και θα οδηγήσει σε αυτό που όλοι επιθυμούν. Στην σταθεροποίηση, στην ανάκαμψη και τελικά στην ανάπτυξη της οικονομίας μας.

Γ.Δ.Κ.

Tsipras-SamarasΕκείνο που επισημαίνουν ως ξεχωριστό στοιχείο οι συνεργάτες του κ. Σαμαρά από την ομιλία του στην Πάτρα είναι η απουσία διχαστικού λόγου και διλημμάτων.

Επισημαίνουν την αποστροφή του λόγου του ότι η Ελλάδα μπορεί ακόμη να τα καταφέρει να βγει οριστικά από τα Μνημόνια χωρίς πρόσθετα μέτρα αρκεί να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις και να προχωρήσει με αποφασιστικά βήματα στη διαχείριση των δημοσιονομικών.

Κάποιος κακόπιστος θα μπορούσε να επισημάνει ότι πλέον δεν λέει κάτι διαφορετικό από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, αφού κι εκείνος δηλώνει πρόθυμος να κάνει μεταρρυθμίσεις αλλά δεν πρόκειται να λάβει πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα.

Το ερώτημα, βέβαια, του απλού ψηφοφόρου προς τον κ. Σαμαρά είναι γιατί δεν ασκούσε αυτήν την πολιτική όταν ήταν πρωθυπουργός ενώ το αντίστοιχο ερώτημα προς τον κ. Τσίπρα είναι αφού ξέρει τι πρέπει να κάνει γιατί δεν το κάνει;

Μύλος θα μου πείτε η πολιτική. Και αν κάποιος επιχειρεί να αναζητήσει στους κυβερνώντες (νυν και προηγούμενους) κάποια στοιχειώδη, κοινή λογική, θα ψάχνει μάταια.

Φωτογραφία από Gazzetta.gr

Τον τοίχο δεν τον χτυπάς δυνατά με το κεφάλι σου για να τον γκρεμίσεις. Τον τοίχο τον γκρεμίζεις σιγά – σιγά, αφαιρώντας τουβλάκι – τουβλάκι.

Έτσι αποφεύγεις και το κεφάλι σου να σπάσεις, αλλά και αποτρέπεις τις δυσμενείς επιπτώσεις που μπορεί να έχει η κατάρρευση του τοίχου σε όσους στηρίζονται σε αυτόν ή σε όσα στηρίζει αυτός.

Ο κ. Σταύρος Κοντονής πιστεύει προφανώς ότι ακόμα είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ και όχι μέλος της Κυβέρνησης και εξακολουθεί ρομαντικά να πιστεύει ότι είναι εύκολο και δεν θα έχει επιπτώσεις να γκρεμίσει με μιας, όλη τη σαπίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Επειδή όμως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού ο πολιτικός κ. Κοντονής θα έπρεπε να αρχίσει να αποδομεί τον τοίχο που έχει υψώσει η σαπίλα και τα κάθε λογής συμφέροντα του ποδοσφαίρου, σιγά – σιγά προσπαθώντας από τη μια να καθαρίσει τη βρωμιά που και τη μαφία που λυμαίνεται το χώρο και από την άλλη να διασφαλίζει τα συμφέροντα του ελληνικού ποδοσφαίρου, κυρίως στο εξωτερικό, σεβόμενος τους κανόνες της FIFA και της UEFA, τους οποίους σέβεται ακόμα και ο Κιμ Γιονγκ Ουν, δικτάτορας της Βόρειας Κορέας.

Παράλληλα θα έπρεπε να λάβει υπ’ όψιν του ότι οι αλλαγές θα έπρεπε να είναι τέτοιες που να μπορούν να τις αφομοιώσουν οι ΠΑΕ, γιατί μιλάμε για ανώνυμες εταιρείες που πέρα από το ποδόσφαιρο ως άθλημα και διασκέδαση εκπροσωπούν οικονομικά συμφέρονται, εταίρους και εργαζομένους.

Το επαπειλούμενο grexit του ποδοσφαίρου μας στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένης και της Εθνικής Ομάδος, από όλες τις διεθνείς διοργανώσεις θα έχει μοιραία και οικονομικές επιπτώσεις σε μια τάξη εργαζομένων που ζουν αποκλειστικά από το ποδόσφαιρο ή συμπληρώνουν το εισόδημά τους από αυτό. Και δεν μιλάμε μόνο για τους 11 ή 22 παίχτες κάθε ομάδας, αλλά για όλους εκείνους που βρίσκονται πίσω από τις ομάδες, ως επιμελητές, ως γιατροί, ως γυμναστές, ως φροντιστές γηπέδων, ως διαιτητές, ως… ό,τι άλλο έχει σχέση με το ποδόσφαιρο.

Η προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση μπορεί να στηρίζεται στις πιο αγνές προθέσεις αλλά πολιτικά είναι άστοχη και βλακώδης. Και σε αυτό το επίπεδο, της πολιτικής αστοχίας, μόνο με την βλακώδη κίνηση που είχε κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά και έκλεισε την ΕΡΤ μπορεί να συγκριθεί.

Όταν θες να διορθώσεις κάτι δεν το γκρεμίζεις και το ξαναχτίζεις από την αρχή. Το διορθώνεις με στοχευμένες παρεμβάσεις, διασφαλίζοντας παράλληλα με την εξυγείανση και τη λειτουργία του συστήματος.

Η κυβέρνηση, έστω και τώρα, πρέπει να το καταλάβει και να κάνει διορθωτικές κινήσεις. Διαφορετικά όσο κι αν θεωρητικά έχει δίκιο και οι προθέσεις της είναι αγαθές, κινδυνεύει ο νόμος για το ποδόσφαιρο να εξελιχθεί στο δικός της «μαύρο», αντίστοιχο με το «μαύρο της ΕΡΤ» του Αντώνη Σαμαρά.

 

Γιώργος Κοντογιάννης

 

Διαβάστε περισσότερες απόψεις στο apopseis.gr

 

 

Κρίσεις Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος 2015: Τι ΄χες Γιάννη, Τι ΄χα πάντα

Ολοκληρώθηκαν για άλλη μια χρονιά οι ετήσιες κρίσεις των Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος(Π.Σ.), με ένα σύστημα κρίσεων-προαγωγών-τοποθετήσεων που ουδείς πιστεύει ότι καλύπτει τις ανάγκες του Π.Σ. αλλά κανένας δεν το αγγίζει. Αν στο μέλλον γίνει προσπάθεια που θα τελεσφορήσει θα οφείλεται στο γεγονός ότι πλέον όλα τα μέλη γνωστής παράγκας που διαφεντεύει το Π.Σ. θα έχουν προαχθεί στους βαθμούς που επιθυμούν και δεν θα έχουν να φοβηθούν την αξιοκρατία, άγνωστη λέξη για αυτούς.

Οι κρίσεις και εφέτος, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ήταν η επιτομή της αναξιοκρατίας σχεδόν σε όλους τους βαθμούς ακολουθώντας τη λαϊκή ρήση: άλλαξε ο Μανωλιός  κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Ο Αρχηγός του Π.Σ. συνέχισε με «επιτυχία» το περσινό του έργο, ως αχυράνθρωπος και μαριονέτα με το αζημίωτο βέβαια, με μόνη αλλαγή να αλλάξει ο κουκλοπαίχτης που κινεί τα νήματα αλλά το αποτέλεσμα το ίδιο απογοητευτικό.

Πέρυσι έσβηνε κι έγραφε ο κ. Μπαλτάκος δια χειρός του τότε Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας και με την απόλυτη σύμπλευση της γνωστής παράγκας, χτίζοντας βέβαια και γέφυρες με το ΣΥΡΙΖΑ για να είμαστε πάντα στα πράγματα. Εφέτος, έσβηνε κι έγγραφε ο «Τασος 1» από την Κατεχάκη υπό την καθοδήγηση του «Τάσου 2» ο ρόλος του οποίου αναδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα και δεν είναι άλλος από το να είναι το «αριστερό χέρι» της γνωστής παράγκας.

Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε στοιχειωδώς η πολιτική ηγεσία του υπουργείου να κινηθεί στις παρυφές της αξιοκρατίας και να δικαιώσει θετικά το πρώτη φορά αριστερά.

Ο κ. Καθηγητής για τις κρίσεις στην ΕΛ.ΑΣ. τοποθετήθηκε δημόσια κάτι το οποίο αποφεύγει να κάνει για αυτές του Π.Σ. Βέβαια ο ρόλος του πόντιου Πιλάτου που έχει επιλέξει και στα δύο σώματα να «νίπτει τας χείρας του» δεν αποτρέπει τις βαρύτατες πολιτικές ευθύνες του.

Αυτές οι κρίσεις αναδεικνύουν και τον πραγματικό ρόλο του «Τάσου 1», ο οποίος εξαργυρώνει το έντονο αγωνιστικό του παρελθόν ως συνδικαλιστής. Ο ρόλος που ο ίδιος επέλεξε είναι αυτός του κομισάριου στο Π.Σ. γιατί όπως φαίνεται το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να ανακατεύει την κουτάλα…. Ας αναρωτηθούν αυτοί που θα τον διορίσουν σε αυτή τη θέση και δεν το έχουν κάνει μέχρι σήμερα, τι πτυχίο έχει; ποια η γνώση του στα θέματα πολιτικής προστασίας;, ποια η γνώση του στα θέματα ασύλου;.

Ο αριστερός εκτελεστικός βραχίονας της παράγκας ο «Τάσος 2»  που για αρκετά χρόνια βρίσκεται υπό το καθεστώς μίας ιδιότυπης υπηρεσιακής προστασίας και είναι κρυμμένος σε σκοτεινά κέντρα, έπρεπε εφέτος να ανταποδώσει την περσινή χάρη που του έκανε το «δεξί χέρι» της παράγκας. Εφέτος ολοκλήρωσε το σχέδιό τους που ξεκίνησε με τις περσινές κρίσεις, συνεχίστηκε στις επανακρίσεις του 2014 και ολοκληρώθηκε στις φετινές.

Ενδιαφέρον, πέρα από τις αποστρατείες στη βαθμίδα των ανωτάτων αξιωματικών νεότατων στελεχών με πλήθος τυπικά και ουσιαστικά προσόντα που δεν τα είχαν οι συνάδελφοί τους που παρέμειναν έχουν και οι προαγωγές στο βαθμό του Πυράρχου. Επιλέγηκαν αξιωματικοί από το βαθμό του Αντιπυράρχου που δεν είχαν προαχθεί πέρσι ούτε δικαιωθεί στις επανακρίσεις από τον ίδιο Αρχηγό, που φέτος τους προήγαγε. Το μόνο προσόν τους η προσωπική φιλία τους με τον «Τάσο 2» και ότι ανήκουν στην σφαίρα επιρροής της παράγκας. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο πιο κολλητός του «Τάσου 2» πήρε βαθμό και διατηρήθηκε στον τόπο διαμονής του ενώ δεν προβλέπεται στην οργανική θέση που παρέμεινε ο βαθμός που έχει αλλά κατώτερος.

Επίσης, για την ίδια βαθμίδα θεωρήθηκε σκόπιμο να παραληφθεί μία ολόκληρη σειρά δεκαπέντε ατόμων από αξιωματικούς πτυχιούχους ΑΕΙ με αυξημένα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Στα μέχρι τώρα χρονικά των κρίσεων ουδέποτε έχει παραληφθεί μία ολόκληρη σειρά πτυχιούχων ΑΕΙ που αρκετοί από αυτούς διαθέτουν διδακτορικά και μεταπτυχιακά. Το σήμα προς τους νεώτερους αξιωματικούς είναι ξεκάθαρο όσοι είναι ικανοί στη δουλειά τους και έχουν και ακαδημαϊκά εφόδια δεν χρειάζονται στο Π.Σ.

Ο αξιωματικός που επιλέγηκε με μακροβούτι 20+ θέσεων και χρησιμοποιήθηκε για να περιθωριοποιήσει τους ανωτέρω αξιωματικούς είναι νεώτερης σειράς που το βασικό του προσόν είναι ότι ως πρώην ΠΑΣΟΚος πήδηξε πριν λίγο καιρό από την βάρκα και πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνοντάς του τα ψηφοδέλτια στα αιρετά συμβούλια των Αξιωματικών και των Πυροσβεστών. Άλλο ένα ξεκάθαρο μήνυμα από τους δυο «Τάσους»: όποιος έρθει μαζί μας θα έχει το κάτι τις του, τί αξιοκρατία και μπούρδες εμείς είμαστε το κράτος.

Στο ανωτέρω ειδεχθές έγκλημα, όπως θα σχολίαζε ο κ. Καθηγητής, συμμετείχαν θεσμικά εκτός του Αρχηγού Π.Σ., ο Μεσσήνιος Υπαρχηγός που είναι γνωστός για την προσαρμοστικότητά του και την ευκολία αλλαγής πολιτικών πεποιθήσεων για ίδιο όφελος όπου ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ, μετά πήδηξε στη ΝΔ του Σαμαρά και σήμερα έχει προσωρινή στάθμευση στο ΣΥΡΙΖΑ και όλα αυτά με το αζημίωτο βέβαια-αλλαγή και προαγωγή. Ο άλλος δήμιος είναι ο διαχρονικά πιο ωφελημένος του υπηρεσιακού συστήματος που την λέξη όχι δεν την έχει στο λεξιλόγιο του. Είναι γνωστή η απάντησή του στο ερώτημα από τον Αρχηγό του Π.Σ για το  τι ώρα είναι; Ότι ώρα πεις εσύ  Αρχηγέ.

Όλα τα παραπάνω είναι ορατά στην εσωτερική κοινότητα του Π.Σ., ξεκινάει πλέον η προσπάθεια να γνωστοποιηθούν στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία διότι και φέτος έγινε πασιφανές ότι οι ρίζες της αναξιοκρατίας και άλλων δομικών προβλημάτων έχουν βαθιές ρίζες και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αδυνατεί κι αυτή να υπηρετήσει τις προεκλογικές δεσμεύσεις της.

Από εδώ και στο εξής ξεκινάει αγώνας διαρκείας με όλες τις νόμιμες μορφές για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα μακριά και πέρα από τα κόμματα, στηριζόμενοι στις υγιείς προσωπικότητες του σώματός μας.

 

 Είστε και εσείς αναγνώστης του apopseis και θέλετε να δημοσιεύσουμε το άρθρο σας; Στείλτε μας μήνυμα στο apopseis @ apopseis. gr

Όταν τα κόμματα διέρχονται κρίση, τότε κάνουν την υπέρβασή τους με στόχο την επιβίωσή τους.

Αυτό έκανε η ΝΔ 18 χρόνια πριν εκλέγοντας στην ηγεσία της έναν βουλευτή από τη νέα γενιά, τον Κώστα Καραμανλή, αυτό έκανε πριν μερικά χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ, εκλέγοντας τον Αλέξη Τσίπρα που δεν ήταν καν βουλευτής, αυτό φαίνεται ότι κάνει τώρα και το ΠΑΣΟΚ το οποίο ψυχορραγεί.

Αφορμή γι’ αυτές τις γραμμές είναι η δήλωση του Βουλευτή Αρκαδίας του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ο οποίος δεν έχει μπει ακόμα στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του, αλλά διακρίθηκε μέχρι σήμερα για τον συγκροτημένο ανανεωτικό λόγο του και τις ξεκάθαρες θέσεις του απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της χώρας.

Από την ανακοίνωση που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος και με την οποία δηλώνει ότι θα διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η σημερινή ηγεσία της ΝΔ αλλά και οι βουλευτές και τα στελέχη της καλό είναι να δώσουν προσοχή στο παρακάτω απόσπασμα:

«Ο χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ μεγαλώνει καθημερινά.

Ο σύριζα αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν μπορεί να αποτελέσει το νέο, ότι φέρνει μαζί του το παλιό ..ότι φέρνει μαζί του όλα όσα μας οδήγησαν εδώ.

Η Νέα Δημοκρατία σε αυτή την κρίσιμη στιγμή οδηγείται με δική της πρωτοβουλία όλο και πιο δεξιά.

Η ανάγκη της κοινωνίας να εκπροσωπηθεί αυτός ο χώρος, μας στέλνει μήνυμα για ριζική τομή με το χθες και σχέδιο για το αύριο».

Το ξαναλέμε για όσους δεν το κατάλαβαν: Η ανάγκη να εκπροσωπηθεί ο κενός χώρος μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε ήδη το ΠΟΤΑΜΙ. Τώρα αναδιοργανώνεται και το ΠΑΣΟΚ έχοντας τον ίδιο στόχο. Και όσο πιο δεξιά πηγαίνει η ΝΔ, όσο στην ηγεσία της παραμένει η ίδια φθαρμένη στα μάτια της κοινωνίας ηγετική ομάδα, τόσο πιο πολλές δυνατότητες θα δίνει και στο ΠΟΤΑΜΙ και στο ΠΑΣΟΚ και σε ό,τι άλλο εν τω μεταξύ εμφανισθεί, να καλύψει το κενό. Και η εξήγηση είναι απλή. Η φύση, η ζωή, η πολιτική απεχθάνονται τα κενά.

 

Γιώργος Κοντογιάννης

About us

Το apopseis.gr δημιουργήθηκε για να να ακουστεί ελεύθερα η φωνή των εκπροσώπων μας χωρίς να περιορίζεται από κάποιον εξωγεννή παράγοντα. Αντίστοιχα, το apopseisgr.wordpress.com έχει ως σκοπό την επαφή με τους πολίτες, την επικοινωνία είτε μέσω email, είτε μέσα από τα σχόλια που μπορείτε να κάνετε σε κάθε κείμενο. Οτιδήποτε γράφεται θα δημοσιεύεται, αρκεί να μη περιέχει υβριστικό περιεχόμενο ή γενικότερα ακατάλληλο για τον συγκεκριμένο ιστόχωρο. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και τη συμβολή σας!

Το email που μπορείτε να στείλετε είναι το apopseis@apopseis.gr

Follow apopseis.gr on WordPress.com

Ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Συμμετέχουν & Γράφουν

Αρέσει σε %d bloggers: