Θυμάμαι πολύ έντονα απ την παιδική μου ηλικία πόσο πολύ μου άρεσε η θάλασσα. Ιδιαίτερα πιο πολύ όταν είχε κύμα και μπορούσα να κάτσω πλάι στην ακρογυαλιά, να αφήνω τα κύματα να με χτυπούν και εγώ να αντιστέκομαι. Ένιωθα σαν να προσπαθούσα να ανταγωνιστώ την υπέρμετρη δύναμη της θάλασσας κάθε κύμα ήθελα να είναι όλο και πιο δυνατό αλλά τώρα καταλαβαίνω πως βαθιά μέσα μου αδυμωνούσα για το ένα κύμα το οποίο θα με παρασύρει μαζί του ,θα με πετάξει στην στεριά και θα μπορούσα να πω :”τα έδωσα όλα μα τελικά δεν τα κατάφερα άρα πλέον δεν φταίω εγώ”.

Κάπως έτσι βρίσκεται η χώρα αυτήν την στιγμή.
Η εξαγγελία του δημοψηφίσματος δίχασε ,όπως άλλωστε όλες οι διπολικές ερωτήσεις, και έφερε τον κόσμο να σκεφτεί την επόμενη μέρα της αποφασής του φέρνοντας το σύνολο της κοινωνίας σε ανασφάλεια . Αυτή η ανασφάλεια προέρχεται διότι η έννοια της επιλογής συνεπάγεται με την έννοια της συνέπειας όπου στην προσκειμένη δεν έχουμε ιδέα για το αποτέλεσμα των πραξεών μας εκτός από μία επιφανειακή προσέγγιση. Έχωντας διχαστεί ακόμα και η επιστημονική κοινότητα πλέον ο Ελληνικός λαός βρίσκεται απέναντι στο κύμα.
Όταν είσαι στην θάλασσα συνήθως δεν σε νοιάζει τι έφερε το κύμα σε εσένα : ο άνεμος, ένα πλοίο, μία καταιγίδα όλα είναι το ίδιο. Όμως αυτήν την στιγμή το κύμα το φέραμε εμείς στους εαυτούς μας και αυτό είναι η αλήθεαι που δεν παραδεχόμαστε μέσα μας. Απ’τον καιρό της μεταπολίτευσης διάφορα σκάνδαλα έχουν αποκαλυφθεί , διάφορα νομοσχέδια κατά της χώρας περάσανε χωρίς ουσιαστική αντίσταση απ τον λαό . Για διαφορετικούς λόγους η κάθε εποχή, με αποτέλεσμα ίδιο, μια κοινωνία χωρίς να ασκεί πολιτική πίεση και χωρίς να επιδιώκει να έχει ιστορική συνείδηση αφήνοντας κάθε επιτήδειο να ξεστομίζει ό,τι θέλει .
Τώρα είναι μία κρίσιμη στιγμή η οποία δεν αφορά ιδολογικά φρονήματα και αντιλήψεις, γιατί αυτά δεν βοηθούν καθώς σχεδόν κανένα δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει μία απ τις δύο αποφάσεις , ούτε για κομματικές αποφάσεις. Τώρα που το κύμα μας χτυπά πρέπει να πάρουμε την απόφαση αν θα μας παρασύρει ή αν θα ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας να το αντιπαρέλθουμε και δεν μιλάω για την απόφαση “ναι ή όχι”. Μιλάω για το μετά, γιατί εδώ θα γυρίσουμε αν δεν αλλάξουμε, αν αφήνουμε πάλι το “τώρα” να περνάει, αν καταλογίζουμε στους προηγούμενους τις ευθύνες, να αγωνιζόμαστε για τα μικρά και τα μεγάλα .
Εν τέλει ο Ελληνικός και Ευρωπαϊκός λαός θα βγει νικητής μόνο αν αποδείξουμε ότι με πολιτικό φρόνιμα και συνείδηση και όντας ενεργά μέλη της κοινωνίας, γιατί αλλιώς είναι μονόδρομος και μάλιστα με κέντρο και ακτίνα.

Γιάννης Στάικος

Πατήστε στο «Προβολή αρχικού» για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο!

Νότια του Βασιλείου της Δανιμαρκίας

Mια πόλη χτισμένη πάνω σε κανάλια. Δρόμοι με πανύψηλα δέντρα, σπίτια με κουκλίστικες προσόψεις και μια νυχτερινή ζωή που θα την ζήλευαν πολλές πρωτεύουσες της Ευρώπης. Tο Άμστερνταμ τα συνδυάζει όλα, μουσεία, εξοχές, πολιτιστικές εκδηλώσεις, ρομαντικές βόλτες. Όποιος κι αν είναι ο λόγος μιας σύντομης απόδρασης από την καθημερινότητα, στοΆμστερνταμ σίγουρα θα βρείτε αυτό που ζητάτε.

Ένα ταξίδι που σίγουρα θα κάνετε πολλές φορές στη ζωή σας.

Το Άμστερνταμ, δεν μοιάζει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Μια πόλη γοητευτική με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και ταγραφικά κανάλια του ποταμού Άμστελ.

Μόνο για τα μουσεία αξίζει να αφιερώσετε τουλάχιστον δύο ημέρες: Ιστορικό Άμστερνταμ, Θαλάσσιας Ιστορίας, Αντίστασης, Νότιας Θάλασσας και το σπίτι της Άννας Φράνκ, Ρέικσμουζεουμ, με τη μεγαλύτερη συλλογή ολλανδικής τέχνης στον κόσμο, Βαν Γκογκ, Στεντελέικ και Ρέμπραντ, Θεατρικό, Κινηματογράφου,Τροπικών, Αεροπορίας, Γεωλογικό και Ζωολογικό.

Επισκεφθείτε τα κανάλια Μπράουερσγκράχτ με χαρακτηριστικά σπίτια και συμπαθητικά καφέ. Μία…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 510 επιπλέον λέξεις

Το 2015 ο Εθνικός Κήρυκας, η μεγαλύτερη εφημερίδα της ομογένειας, συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής! Δείτε στο βίντεο ένα μικρό αφιέρωμα στην ιστορική εφημερίδα.

ΣΥΡΙΖΑΌλοι αυτοί που υποστηρίζουν το «όχι σε μνημόνιο, ναι σε εκλογές», εκφράζουν στον πιο απόλυτο βαθμό την πολιτική δηλεία και τον πολιτικό λαϊκισμό.

Έχουμε φθάσει στο χείλος του γκρεμού επειδή η σημερινή κυβέρνηση μετά από τις εκλογές δεν τόλμησε να απαλλαγεί από ένα ανεφάρμοστο και δημαγωγικό πρόγραμμα που την ανέδειξε στην εξουσία.

Οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης και ο τσαρλατανισμός πολλών στελεχών της εμπόδισαν τον κ. Τσίπρα, που από ό,τι φαίνεται διαθέτει μεγαλύτερο δείκτη προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα από τους βουλευτές και τα στελέχη του, να κλείσει νωρίτερα την συμφωνία με τους δανειστές. Και οργανώνονται για να τον αποτρέψουν από το να την εφαρμόσει, δείχνοντας ότι ο ρεαλισμός που διακατέχει τον ίδιο δεν διακατέχει το σύνολο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδος και του ετερόκλητου κόμματός του.

Τώρα όμως που η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας είναι ζήτημα ημερών ή ακόμα και ωρών, ακόμα και τώρα αποφεύγουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Δείχνοντας πολιτική δειλία αρνούνται να καταλάβουν ότι ο λαός τους εξέλεξε στην κυβέρνηση επειδή οι ίδιοι τους έπεισαν ότι μπορούν να διαπραγματευθούν καλύτερα τα συμφέροντά του. Προσφεύγοντας πάλι σε εκλογές, τι θα πετύχουν; Θα πάρουν και πάλι εντολή να κάνουν μια άλλη διαπραγμάτευση; Με ποιους; Με αυτούς που δεν κάνουν πίσω από τις δικές τους «κόκκινες γραμμές»; Με αυτούς που έχουν το παραδάκι που εμείς επαιτούμε να μας δώσουν για να γλυτώσουμε τη χρεοκοπία; Και πώς θα τους πείσουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ακόμα πιο φρέσκια και ανανεωμένη εντολή από το λαό; Μήπως τελικά θέλουν να απεκδιθούν των δικών τους ευθυνών για την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή; Μήπως, τελικά οι εκλογές με το δίλημμα «υποταγή ή ανεξάρτητη οικονομία» είναι μια μπλόφα για να μετατεθούν στον ευαίσθητο συναισθηματικά λαό οι ευθύνες που δεν μπορεί να αναλάβει μια ανίκανη πολιτική ηγεσία την οποία δυστυχώς ο λαός την εμπιστεύθηκε; Υπάρχει δυνατότητα μετά από νέες εκλογές να βρουν χρήματα από άλλού; Και αν μπορούν γιατί δεν το έκαναν μέχρι τώρα; Αλλά και να βρουν χρήματα από αλλού εν τω μεταξύ μέχρι να γίνουν οι εκλογές η Ελλάδα θα έχει χρεοκοπήσει, επειδή χωρίς τη σύναψη συμφωνίας δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας προς το ΔΝΤ.

Συνεπώς, ας αφήσουν τους παλικαρισμούς και τον εμπαιγμό του λαού. Αρκετά πλήρωσε και πληρώνει την ανικανότητα των πολιτικών του ηγεσιών.

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι απλά. Οι επιλογές που έχετε μπροστά σας κύριοι και κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλούστατες:

Αναλάβετε τις ευθύνες σας. Γι’ αυτό σας ψήφισε ο ελληνικός λαός. Αν δεν μπορείτε να το πράξετε, η δημοκρατία έχει κανόνες. Και προ πάντων η κοινοβουλευτική δημοκρατία που ισχύει στον τόπο μας δεν έχει αδιέξοδα. Αν δεν μπορείτε να αναλάβετε τις ευθύνες σας και να λάβετε αποφάσεις και έχετε συνηθίσει στο χάιδεμα των αυτιών του λαού και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», παραμερίστε και αφήστε εκείνους που έχουν τα κότσια και το ψυχικό σθένος να το πράξουν.

Γιατί εκείνο που δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ – και σε αυτούς δεν φαίνεται να περιλαμβάνεται πλέον ο Πρωθυπουργός- είναι ότι πέρα από τον δικό μας πεπερασμένο πολιτικό και βιολογικό βίο, υπάρχει η Ελλάδα που ακολουθεί. Η Ελλάδα των παιδιών μας. Και γι’ αυτήν την Ελλάδα του αύριο οφείλουμε να αγωνιστούμε.

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Αν κάποιος κάνει σήμερα μια «βόλτα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει πολλά δημοσιεύματα και πολλές αναρτήσεις για την σημερινή επέτειο και τη συμπλήρωση 562 χρόνων από την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς.

Διαβάζοντας μερικά από αυτά τα κείμενα είδα πολλούς πολίτες να ρίχνουν ευθύνες στην τότε Δύση για την Άλωση της Πόλης και να κάνουν συγκρίσεις με την σημερινή τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και, φυσικά να ρίχνουν και πάλι ευθύνες στη σημερινή Δύση επειδή δεν μας σώζει.

Το ζήτημα της ευθύνης των Δυτικών στην Άλωση της Πόλης αλλά και της στάσης ορισμένων Βυζαντινών που προτιμούσαν το τούρκικο φέσι από την παπική τιάρα, είναι ζήτημα που έχει απασχολήσει πολλάκις τους ιστορικούς και θα συνεχίσει να τους απασχολεί. Οι ευθύνες των δυτικών της εποχής της πτώσης της Πόλης (γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει λόγο το 1453 για Βυζαντινή Αυτοκρατορία), είναι τεράστιες αλλά το ίδιο τεράστιες για την έλλειψη συνεννόησης είναι και οι ευθύνες των αντιδυτικών της Πόλης.

Η σύγκριση με την σημερινή κατάσταση θα έπρεπε να αποτελεί πηγή διδαγμάτων για να μη επαναλαμβάνουμε ως έθνος τα ίδια λάθη.

Αν φτάσαμε σήμερα εδώ που έχουμε φτάσει την κύρια ευθύνη την έχουμε οι ίδιοι. Γιατί απολαύσαμε την περίοδο των παχέων αγελάδων χωρίς να νοιαστούμε για την περίοδο της κρίσης και της οικονομικής καχεξίας.

Ζούσαμε σαν τον τζίτζικα χωρίς να μας απασχολεί το αύριο και ο οικονομικός χειμώνας που ερχόταν. Αλλά και όσοι επισήμαναν το πρόβλημα λοιδωρήθηκαν και καταδικάσθηκαν από τον λαό στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας.

Αλλά και όταν μετά από πόνο και κόπο, φυσικά με τη βοήθεια και τον δανεισμό των εταίρων μας οι οποίοι φυσικότατα αποκόμισαν οφέλη – ο δανεισμός είναι διαφορετικός από τη φιλανθρωπία και δεν πρέπει να τα συγχέουμε- καταφέραμε να φθάσουμε σε ένα σημείο και να λέμε ότι έρχεται η ώρα να βγάλουμε το κεφάλι από το νερό και να πάρουμε ανάσα, ακόμα και τότε επιλέξαμε να ακούσουμε και να καθοδηγηθούμε από τις σειρήνες της ευκολίας και της ήσσονος προσπάθειας. Λες και δεν είχαμε διδαχθεί τίποτα από τις δυσκολίες του παρελθόντος… Λες και είχαμε συνολικά ως λαός απολέσει τη μνήμη μας.

Μπροστά στις εύκολες λύσεις και στις υποσχέσεις παραμερίσαμε κάθε σκέψη για συνέχιση της προσπάθειας που οι ίδιοι είχαμε ξεκινήσει…

Φυσικά έγιναν λάθη. Φυσικά εκείνοι που ήταν επικεφαλής της προσπάθειας δεν ακολούθησαν την σωστή πολιτική. Φυσικά υπάρχουν ευθύνες σε όσους μας κυβέρνησαν γιατί ο λαός για να κάνει σωστές επιλογές πρέπει να έχει πλήρη γνώση. Όμως όπως όλα δείχνουν η νέα άλωση ίσως είναι αντίστοιχη της παλαιάς. Και αν η 29η Μαΐου έχει καταγραφεί στην ιστορία του ελληνισμού ως η ημέρα πτώσης του συμβόλου μιας αυτοκρατορίας που άνθισε και προσέφερε φώτα στον πολιτισμό επί 1000 χρόνια, η σημερινή πτώση του ελληνισμού δεν έχει ημερομηνία σύμβολο. Ξεκίνησε από το 1981 όταν στη ζωή μας μπήκε ως κυρίαρχη η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η λογική του βολέματος, η λογική του «ωχαδερφισμού», η λογική του «δεν βαριέσαι», η λογική της αναξιοκρατίας, η λογική του «όλοι ίδιοι είναι», η λογική της ρεμούλας, η λογική του λαϊκισμού…

Όταν αυτά με την προτροπή πολιτικών ηγεσιών και την ανοχή πνευματικών ηγεσιών γίνονται καθημερινότητα, τότε σίγουρα ο τόπος στον οποίο όλα αυτά γίνονται τρόπος ζωής σύντομα φτάνει στο σημείο που έχει φθάσει η σημερινή Ελλάδα.

Η νέα άλωση του ελληνισμού, δεν έχει σχέση με πτώση τειχών, αλλά με την πτώση αξιών και αρχών πάνω στις οποίες αυτό το έθνος είχε αντέξει ακόμα και όταν ήταν υπόδουλο, και με τις οποίες είχε κυριαρχήσει πνευματικά σε ολόκληρη την οικουμένη.

Η νέα άλωση του ελληνισμού είναι χειρότερη από την άλωση του 1453, γιατί χωρίς αξίες και χωρίς αρχές δεν μπορείς να φθάσεις στο 1821.

Η λέξη «πρέπει» στη νεοελληνική νοοτροπία έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «θα», γιατί έχουμε μάθει αντί για τις σκληρές αλήθειες και το ρεαλισμό να γοητευόμαστε και να ακολουθούμε τον εύκολο δρόμο των υποσχέσεων και του λαϊκισμού.

Γίναμε ένας λαός που λατρεύουμε το μεγαλείο του παρελθόντος, αλλά για τα σημερινά δεινά δεν αναζητούμε ποτέ – και φυσικά δεν αναγνωρίζουμε- τις δικές μας ευθύνες. και βέβαια όταν δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας δεν μπορούμε να εργασθούμε για να δημιουργήσουμε συνθήκες που θα επιτρέψουν την επανάληψη επιτυχιών που οδηγούν σε νέο μεγαλείο.

Η υπευθυνότητα όμως και η λεβεντιά δεν βρίσκονται στο μυαλό των Ελλήνων που κάποιοι προσπαθούν να βάλουν στο μίξερ και να το πολτοποιήσουν, αλλά στο DNA τους.

Αυτό το DNA πρέπει να αναζητήσουν πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες και να το αφυπνίσουν. Να γίνουμε ξανά Έλληνες και όχι κακέκτυπα των προγόνων μας. Διαφορετικά η νέα άλωση θα αποδειχθεί χειρότερη από την παλιά…

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία, αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα σημεία των εθνικών οδών μας. Προσοχή λοιπόν όταν τα περνάτε!

(Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μεγαλώσει)

ethniki-odos-

Samaras-Tsipras– Οι πολίτες δεν πρόκειται ποτέ να ψηφίσουν κάποιον που αντιπαθούν

Κάθε εβδομάδα έρχονται στο φως δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η κοινωνία χάνει την ανοχή της προς τους χειρισμούς της κυβέρνησης έναντι των δανειστών. Ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν πλέον εμφανώς ότι είτε δεν εμπιστεύονται είτε ότι έχουν κουραστεί από τους άστοχους χειρισμούς της κυβέρνησης με την τρόικα, «θεσμούς» ή Brussels Group ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να ονομάσει τους δανειστές.

Υπό κανονικές συνθήκες η δυσαρέσκεια των πολιτών θα είχε μεταφραστεί σε καταδικαστική ψήφο προς τον ετερόκλητο κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Παρά ταύτα όμως τα κόμματα της παράταιρης ιδεολογικά συμμαχίας δείχνουν όχι μόνο να διατηρούν τα ποσοστά τους αλλά και σε ορισμένες δημοσκοπήσεις να ενισχύονται.

Μοιάζει άραγε λογικό αυτό το φαινόμενο; Είναι φυσιολογικό να δηλώνεις ότι αν είχαμε σήμερα εκλογές θα ψήφιζες εκείνον που δεν εμπιστεύεσαι;

Φυσικά και δεν είναι λογικό. Φυσικά και ξεπερνά τα όρια της φυσιολογικής αντίδρασης. Είναι όμως πιο λογικό από το να ψηφίζεις κάποιον που απεχθάνεσαι. Και τη σημερινή ΝΔ οι πολίτες δείχνουν ότι την απεχθάνονται. Προτιμούν λοιπόν να δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν κάποιον που δεν εμπιστεύονται δίνοντάς του ουσιαστικά μια δεύτερη ευκαιρία, παρά να δηλώσουν ότι ψηφίζουν κάποιον που δεν θέλουν καν να ακούν το όνομά του γιατί επί δυόμιση χρόνια τους φόρτωσε με επιπλέον φόρους, τους φόρτωσε με επιπλέον ανέργους, τους φόρτωσε με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, τους φόρτωσε με ελπίδες που διαψεύσθηκαν για έξοδο από την κρίση και για σχίσιμο των μνημονίων μήνα με το μήνα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μέρα με τη μέρα, όπως διεκήρυσσε πριν από ένα χρόνο στο Σύνταγμα.

Έτσι λοιπόν η κοινωνία οδηγήθηκε να ψηφίσει κάποιον που και τα μισά να έκανε από όσα έλεγε πάλι κέρδος θα είχε. Σήμερα όμως που δεν έχει κάνει ούτε τα μισά από όσα είχε υποσχεθεί ο κ. Τσίπρας, η νέα κωλοτούμπα του κ. Σαμαρά να προσπαθεί να εμφανισθεί και πάλι αντιμνημονιακός και η εμμονή του να απαιτεί μια συγγνώμη από την κοινωνία για την ψήφο της, τον έχει κάνει αντιπαθή στα μάτια των πολιτών.

Και οι πολίτες μπορεί να είναι απογοητευμένοι αλλά προτιμούν να δώσουν την ψήφο τους σε κάποιον που δείχνει ότι προσπαθεί κάτι να κάνει έστω και αν δεν έχει αποτέλεσμα, παρά σε κάποιον που αντιπαθούν. Συνεπώς αν η ΝΔ δεν απαλλαγεί από τα πρόσωπα που η κοινωνία αντιπαθεί, δεν πρόκειται να ανακάμψει, δεν πρόκειται να προβάλει ως εναλλακτική λύση, δεν πρόκειται να κερδίσει και πάλι την εμπιστοσύνη των πολιτών. Άρα αν η ΝΔ θέλει να αποκτήσει και πάλι προοπτική εξουσίας και να της εμπιστευθούν οι πολίτες την ψήφο τους, δεν έχει παρά να κάνει το πρώτο σημαντικό και καθοριστικό βήμα αλλάζοντας ηγεσία. Το δεύτερο και επίσης ουσιαστικό βήμα είναι η διατύπωση μιας πρότασης ρεαλιστικής που θα πείθει την κοινωνία πως ό,τι προτείνεται είναι επιβεβλημένο και μετρημένο στις επιπτώσεις του και θα οδηγήσει σε αυτό που όλοι επιθυμούν. Στην σταθεροποίηση, στην ανάκαμψη και τελικά στην ανάπτυξη της οικονομίας μας.

Γ.Δ.Κ.

Αν και έχουμε μπει στον τέταρτο μήνα των διαπραγματεύσεων, το σκωτσέζικο ντους συνεχίζεται.

Η τακτική του «μια κρύο, μία ζέστη», δημιουργεί όμως προβλήματα στην αγορά η οποία σε συνδυασμό και με την έλλειψη ρευστότητας, έχουν νεκρώσει τα πάντα στο χώρο της οικονομίας.

Παράλληλα οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην κυβέρνηση που δεν περιορίζονται μόνο στη λεκτική διαφοροποίηση των ΑΝΕΛ, αλλά φθάνουν στο θεσμικό επίπεδο της Προέδρου της Βουλής, δείχνουν ότι τα δύσκολα για την κυβέρνηση είναι μπροστά.

Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της απόλυτης καταστροφής, αφού εκείνο που απουσιάζει είναι η ελπίδα, ότι αύριο θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Γιατί ακόμη και εκείνη που έχουν μεν αγανακτήσει και υποστηρίζουν την άποψη «να έλθει επιτέλους μια συμφωνία και ό,τι θέλει να είναι αρκεί να τελειώνουμε και να αρχίσει να ρέει το ρευστό στην αγορά», γνωρίζουν ότι η επόμενη μέρα ίσως δεν είναι τόσο εύκολη πολιτικά και οικονομικά. Και τούτο διότι η καθυστέρησηστη σύναψης συμφωνίας από τη μια έχει προκαλέσει την απώλεια δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από την ελληνική οικονομία και από την άλλη έχει δημιουργήσει την ανάγκη για μεγαλύτερη ρευστότητα, αλλά κι έχει αυξήσει τις ταμειακές ανάγκες του ιδίου του δημοσίου. Που σημαίνει ότι αν τον Φεβρουάριο για να κλείσει η συμφωνία απαιτούντο μέτρα της τάξεως του 1,5 δις ευρώ, σήμερα η απαίτηση αυτή έχει τουλάχιστον διπαλσιασθεί. Και όπως είναι φυσικό τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από τις τσέπες των γνωστών υποζυγίων, των μισθωτών και συνταξιούχων, γιατί η έλλειψη επαρκούς και ικανού φοροεισπρακτικού μηχανισμού, οδηγεί κάθε κυβέρνηση να απαιτήσει χρήματα από τα συνήθη θύματα.

Το ερώτημα όμως που θα προκύψει είναι αν θα αντέξουν αυτή τη φορά τα πρόσθετα μέτρα και πού μπορεί να οδηγήσει η επαπειλούμενη κοινωνική αναταραχή.

Πάντως ένα είναι βέβαιο: Η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ με το κάθε κορυφαίο ή μη στέλεχός του να λέει ανέξοδα ό,τι του έλθει στο κεφάλι, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που προκαλεί στη διαπραγμάτευση, σίγουρα δεν βοηθάει την Ελλάδα. Και αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος ώστε οι όποιες αποφάσεις ληφθούν, να ληφθούν τάχυστα. Διαφορετικά ο μεγαλύτερος υπονομευτής της διαπραγμάτευσης που κάνει η κυβέρνηση θα είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν οι αντιδράσεις που προέρχονται ειδικά από πρόσωπα που κατέχουν θεσμικές θέσεις, όπως η Πρόεδρος της Βουλής, έχουν άλλο στόχο και εξυπηρετούν άλλά συμφέροντα.

Όπως και να έχει πάντως, οι «διαφωνούντες» θα πρέπει να καταλάβουν ότι η διαφωνία τους δεν είναι συμβατή με την ιδιότητά τους την οποία, ουσιαστικά τους εμπιστεύθηκε ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης, δηλαδή ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Πρέπει λοιπόν να επιλέξουν: Ή θα κατέχουν τη θέση τους και δεν θα κάνουν δηλώσεις ή θα κάνουν δηλώσεις και θα διαφωνούν ελέυθερα αλλά δεν θα κατέχουν τις θέσεις τους.

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

 

Θέλετε να διαβάσετε ποιά είναι η καλύτερη και ποιά η χειρότερη στιγμή των 100 πρώτων ημερών ΣΥΡΙΖΑ για τον Γιώργο Κοντογιάννη; Πατήστε εδώ!

About us

Το apopseis.gr δημιουργήθηκε για να να ακουστεί ελεύθερα η φωνή των εκπροσώπων μας χωρίς να περιορίζεται από κάποιον εξωγεννή παράγοντα. Αντίστοιχα, το apopseisgr.wordpress.com έχει ως σκοπό την επαφή με τους πολίτες, την επικοινωνία είτε μέσω email, είτε μέσα από τα σχόλια που μπορείτε να κάνετε σε κάθε κείμενο. Οτιδήποτε γράφεται θα δημοσιεύεται, αρκεί να μη περιέχει υβριστικό περιεχόμενο ή γενικότερα ακατάλληλο για τον συγκεκριμένο ιστόχωρο. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και τη συμβολή σας!

Το email που μπορείτε να στείλετε είναι το apopseis@apopseis.gr

Follow apopseis.gr on WordPress.com

Ημερολόγιο

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Συμμετέχουν & Γράφουν

Αρέσει σε %d bloggers: