You are currently browsing the tag archive for the ‘διαπραγμάτευση’ tag.

Αν και έχουμε μπει στον τέταρτο μήνα των διαπραγματεύσεων, το σκωτσέζικο ντους συνεχίζεται.

Η τακτική του «μια κρύο, μία ζέστη», δημιουργεί όμως προβλήματα στην αγορά η οποία σε συνδυασμό και με την έλλειψη ρευστότητας, έχουν νεκρώσει τα πάντα στο χώρο της οικονομίας.

Παράλληλα οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην κυβέρνηση που δεν περιορίζονται μόνο στη λεκτική διαφοροποίηση των ΑΝΕΛ, αλλά φθάνουν στο θεσμικό επίπεδο της Προέδρου της Βουλής, δείχνουν ότι τα δύσκολα για την κυβέρνηση είναι μπροστά.

Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της απόλυτης καταστροφής, αφού εκείνο που απουσιάζει είναι η ελπίδα, ότι αύριο θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Γιατί ακόμη και εκείνη που έχουν μεν αγανακτήσει και υποστηρίζουν την άποψη «να έλθει επιτέλους μια συμφωνία και ό,τι θέλει να είναι αρκεί να τελειώνουμε και να αρχίσει να ρέει το ρευστό στην αγορά», γνωρίζουν ότι η επόμενη μέρα ίσως δεν είναι τόσο εύκολη πολιτικά και οικονομικά. Και τούτο διότι η καθυστέρησηστη σύναψης συμφωνίας από τη μια έχει προκαλέσει την απώλεια δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από την ελληνική οικονομία και από την άλλη έχει δημιουργήσει την ανάγκη για μεγαλύτερη ρευστότητα, αλλά κι έχει αυξήσει τις ταμειακές ανάγκες του ιδίου του δημοσίου. Που σημαίνει ότι αν τον Φεβρουάριο για να κλείσει η συμφωνία απαιτούντο μέτρα της τάξεως του 1,5 δις ευρώ, σήμερα η απαίτηση αυτή έχει τουλάχιστον διπαλσιασθεί. Και όπως είναι φυσικό τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από τις τσέπες των γνωστών υποζυγίων, των μισθωτών και συνταξιούχων, γιατί η έλλειψη επαρκούς και ικανού φοροεισπρακτικού μηχανισμού, οδηγεί κάθε κυβέρνηση να απαιτήσει χρήματα από τα συνήθη θύματα.

Το ερώτημα όμως που θα προκύψει είναι αν θα αντέξουν αυτή τη φορά τα πρόσθετα μέτρα και πού μπορεί να οδηγήσει η επαπειλούμενη κοινωνική αναταραχή.

Πάντως ένα είναι βέβαιο: Η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ με το κάθε κορυφαίο ή μη στέλεχός του να λέει ανέξοδα ό,τι του έλθει στο κεφάλι, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που προκαλεί στη διαπραγμάτευση, σίγουρα δεν βοηθάει την Ελλάδα. Και αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος ώστε οι όποιες αποφάσεις ληφθούν, να ληφθούν τάχυστα. Διαφορετικά ο μεγαλύτερος υπονομευτής της διαπραγμάτευσης που κάνει η κυβέρνηση θα είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν οι αντιδράσεις που προέρχονται ειδικά από πρόσωπα που κατέχουν θεσμικές θέσεις, όπως η Πρόεδρος της Βουλής, έχουν άλλο στόχο και εξυπηρετούν άλλά συμφέροντα.

Όπως και να έχει πάντως, οι «διαφωνούντες» θα πρέπει να καταλάβουν ότι η διαφωνία τους δεν είναι συμβατή με την ιδιότητά τους την οποία, ουσιαστικά τους εμπιστεύθηκε ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης, δηλαδή ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Πρέπει λοιπόν να επιλέξουν: Ή θα κατέχουν τη θέση τους και δεν θα κάνουν δηλώσεις ή θα κάνουν δηλώσεις και θα διαφωνούν ελέυθερα αλλά δεν θα κατέχουν τις θέσεις τους.

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

 

Θέλετε να διαβάσετε ποιά είναι η καλύτερη και ποιά η χειρότερη στιγμή των 100 πρώτων ημερών ΣΥΡΙΖΑ για τον Γιώργο Κοντογιάννη; Πατήστε εδώ!

Όταν εκπρόσωποι της γνωστής εταιρίας αθλητικών ειδών Nike συναντήθηκαν με τον ελληνικής καταγωγής γνωστό ηθοποιό Ζακ Γαλυφιανάκη, ο αστέρας του Hangover προσπάθησε να σπάσει τον πάγο λέγοντας «Λοιπόν… ακόμα έχετε εφτάχρονα να φτιάχνουν τα προϊόντα σας;»

Μπορεί κάπου εκεί να τελείωσε η συνέντευξη (και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ), αλλά τουλάχιστον ο Ζακ Γαλυφιανάκης έχει μια εκπληκτική ιστορία να αφηγείται!

Πηγή: rendip.com, Matthew Santoro. Εικόνα: rendip.com

 

Για περισσότερες… διαπραγματεύσεις πατήστε εδώ!

Πέρασε μία έντονη ειδησεογραφικά εδομάδα. Οι μεγάλες διαφορές με την Ευρώπη αρχίζουν να αμβλύνονται και, μέτά από τρεις μήνες και αφού μεσολάβησαν εθνικές εκλογές και τέσσερις διαδικασίες ανάδειξης, αποκτήσαμε επιτέλους πρόεδρο Δημοκρατίας!

Habemus Prokopi λοιπόν, όπως φαίνεται και από τη γελοιογραφία που του Θάνου Ραφτόπουλου. Και ενώ κάποιοι  αρθρογράφοι μας, όπως ο γενικός γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝΕΛ Νίκος Νικολόπουλος συμφωνούν με την εμπιστοσύνη του Αλέξη Τσίπρα στο πρόσωπο του Προκόπη Παυλόπουλου, άλλοι όπως ο Θάνος Καλαμίδας εκφράζουν τις αμφιβολίες τους.

Στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης, ο Τρύφων Τριανταφυλλίδης εξηγεί κάποιους από τους οικονομικούς όρους που ακούμε κάθε μέρα και τι σημαίνουν αυτοί για τις επόμενες κινήσεις της Ελλάδας, ο Νίκος Ζέρβας αναλύει πώς Σόιμπλε και Βαρουφάκης χάθηκαν στη μετάφραση, ο Διονύσης Κονταρίνης παρομοιάζει τους δανειστές με συμμορία και ο Πάτροκλος Κουδούνης σκέφτεται τι θα γινόταν αν υπήρχε ως διαπραγματευτικό χαρτί η νωπή λαϊκή εντολή, όχι από την Ελλάδα, αλλά από τη Γερμανία!

Αν θέλετε να… δείτε τον δρόμο της διαπραγμάτευσης μέσα από τα μάτια και τις απόψεις των αρθρογράφων μας, πατήστε εδώ για να δείτε όλα τα σχετικά άρθρα.

Κατά τα άλλα, καλή εβδομάδα να έχουμε και καλή Σαρακοστή!

Στα άρθρα που μιλάνε για τις διαπραγματεύσεις του Γιάνη Βαρουφάκη και του Αλέξη Τσίπρα με του Ευρωπαίους ακούμε συχνά για τη «θεωρία παιγνίων» και το «δίλημμα του φυλακισμένου». Μπορεί να έχουμε μια ιδέα σχετικά με το τι είναι η «θεωρία παιγνίων» (κλάδος των μαθηματικών που μελετάει τη στρατηγική μεταξύ ανταγωνιστών), τι είναι όμως αυτό το περήφιμο «δίλημμα»;

«Το «δίλημμα του φυλακισμένου» εξετάζει τις στρατηγικές επιλογές λογικά σκεπτόμενων παικτών που εμπλέκονται σε ανταγωνιστικές καταστάσεις.

Δύο άτομα συλλαμβάνονται από την αστυνομία σαν ύποπτοι διάπραξης κάποιων εγκλημάτων. H αστυνομία δεν έχει όλα τα απαιτούμενα στοιχεία για να τους κατηγορήσει, οπότε τους βάζει σε χωριστά δωμάτια, εμποδίζοντάς τους να έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία. O εισαγγελέας επισκέπτεται και τους δύο, τον καθένα χωριστά, και κάνει στον καθένα την εξής πρόταση:

  • Αν καταθέσει εναντίον του άλλου (και ο άλλος δεν μιλήσει) τότε η συνεργασία αμοίβεται με άμεση απελευθέρωση, ενώ ο «άλλος» θα φάει 12 χρόνια.
  • Αν δε μιλήσει ούτε αυτός ούτε ο άλλος θα φάνε και οι δύο από 1 χρόνο φυλακή για ήσσονος σημασίας αδικήματα για τα οποία η αστυνομία έχει αποδείξεις.
  • Αν καρφώσουν και οι δύο ο ένας τον άλλον τότε θα φάνε 4 χρόνια ο καθένας.

Ποιά είναι η αναμενόμενη ορθολογικά «βέλτιστη» στάση του καθενός απ’ τους κρατούμενους; ρωτάει η θεωρία παιγνίων.

Θυμίζουμε ότι «ορθολογισμός» για τους ειδικούς αυτού του μοντέλου είναι να κοιτάει ο καθένας το συμφέρον του, δηλαδή είτε το μέγιστο όφελος είτε την μικρότερη ζημιά του, λαμβάνοντας υπόψη του ότι και ο άλλος (ο «αντίπαλος»…) θα κάνει το ίδιο. Σύμφωνα λοιπόν με την θεωρία, ο κάθε κρατούμενους, ας πούμε ο Α και ο Β, έχει τις πιο κάτω επιλογές:

Eπειδή ο Α δεν μπορεί να εμπιστευτεί «λογικά σκεπτόμενος» τον Β ότι θα κρατήσει το στόμα του κλειστό (οπότε, κρατώντας κι αυτός το δικό του, «κερδίζει» την μικρότερη ποινή), καρφώνει. Eπειδή και ο Β απ’ την μεριά του κάνει τις ίδιες σκέψεις και τους ίδιους υπολογισμούς, καρφώνει επίσης. Kατά την θεωρία παιγνίων η ευτυχής (και πλήρως ορθολογική κατάληξη) του διλήμματος είναι οτι γίνονται ο ένας ρουφιάνος του άλλου και τρώνε από 4 χρόνια φυλακή.»  perierga.gr

Προφανώς το ιδανικό είναι η αμοιβαία υποχώρηση, οπότε και τιμωρούνται με ποινή ενός έτους ο καθένας. Εξετάζοντας όμως κάποιος το να κρατήσει την σιωπή του, άρα την υποχώρηση, σκέφτεται «ή ο άλλος θα είναι σωστός απέναντί μου και θα μείνω ένα χρόνο μέσα, ή όχι και θα μείνω 12». Εξετάζοντας την αντίθετη περίπτωση σκέφτεται ότι «αν εγώ ενεργήσω ενάντια στον άλλο, θα μείνω μέσα ή 4 χρόνια, ή καθόλου!»

Προφανώς η λογικότερη κίνηση είναι να καρφώσεις τον άλλο και να ελπίζεις να μη κάνει και αυτός το ίδιο. Η λογική κίνηση όμως δεν είναι αυτή που συμφέρει τους δύο «παίκτες». Αυτό που τους συμφέρει είναι να κρατήσουν και οι δύο τη σιωπή τους και να τιμωρηθούν μόνο με έναν χρόνο.

Τι γίνεται αν, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, επαναληφθεί η διαδικασία για κάποιο άλλο αδίκημα; Αν και οι δύο διάλεξαν την λιγότερο λογική αλλά πιο συμφέρουσα λύση της σιωπής, πιθανότατα θα διαλέξουν το ίδιο και θα συνεχίσουν τη συνεργασία τους με αμοιβαίο κέρδος. Σε αντίθετη περίπτωση, όπου ένας ή και οι δύο αποφάσισαν να εναντιωθούν στον άλλο «παίχτη», δεν υπάρχει η απαραίτητη εμπιστοσύνη και είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσει μια συνεργασία.

Με αυτό το δίλημμα παρομοιάζουν πολλοί τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ. Μπορούμε αμφότεροι να υποχωρήσουμε λίγο για το κοινό συμφέρον, ή επιζητώντας και οι δύο το καλύτερο, όπως είναι λογικό, τελικά κάνουμε ζημιά στον εαυτό μας; Μπορούμε να εμπιστευόμαστε την αντίπαλη πλευρά και τώρα, αλλά και στο μέλλον;

Για να δείτε στο apopseis την πορεία των διαπραγματεύσεων μέσα από τα μάτια των αρθρογράφων μας πατήστε εδώ!

 

About us

Το apopseis.gr δημιουργήθηκε για να να ακουστεί ελεύθερα η φωνή των εκπροσώπων μας χωρίς να περιορίζεται από κάποιον εξωγεννή παράγοντα. Αντίστοιχα, το apopseisgr.wordpress.com έχει ως σκοπό την επαφή με τους πολίτες, την επικοινωνία είτε μέσω email, είτε μέσα από τα σχόλια που μπορείτε να κάνετε σε κάθε κείμενο. Οτιδήποτε γράφεται θα δημοσιεύεται, αρκεί να μη περιέχει υβριστικό περιεχόμενο ή γενικότερα ακατάλληλο για τον συγκεκριμένο ιστόχωρο. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και τη συμβολή σας!

Το email που μπορείτε να στείλετε είναι το apopseis@apopseis.gr

Follow apopseis.gr on WordPress.com

Ημερολόγιο

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Συμμετέχουν & Γράφουν

Αρέσει σε %d bloggers: