You are currently browsing the tag archive for the ‘Ομπάμα’ tag.

Ο θάνατος του Καντάφι ήταν η αφορμή να σταλθούν πολλά μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. Πρώτος από όλους ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε πως «αυτό είναι ένα ισχυρό μήνυμα στους δικτάτορες σε όλον τον κόσμο για το ότι οι άνθρωποι θέλουν να ζουν ελεύθεροι και οι ηγέτες πρέπει να σέβονται τις επιθυμίες τους».

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας (και διάσημος αντίπαλος οποιουδήποτε Αμερικανικού προέδρου) Ούγκο Τσάβες είπε με τη σειρά του πως ο Καντάφι ήταν «σπουδαίος μαχητής, επαναστάτης και μάρτυρας».

Τέλος ο Φιντέλ Κάστρο δήλωσε πως ο θάνατος του Καντάφι είναι δολοφονία και καταδίκασε «την πράξη του ΝΑΤΟ που παραπέμπει σε γενοκτονία».

Ο μόνος αποδέκτης του μηνύματος Ομπάμα που δεν έχει μιλήσει ακόμα είναι ο Βορειοκορεάτης ηγέτης Κιμ Ζονκ Ιλ, ο οποίος όμως θεωρείται βαριά άρρωστος και απέχει των δημοσίων εμφανίσεων εδώ και καιρό…

Advertisements

Όταν η Ελλάδα δέχτηκε του κόσμου τις απειλές και στη πλάτη της παιχτήκαν δεκάδες παιχνίδια για να αποφύγει τη χρεοκοπία οι Ηνωμένες Πολιτείες απλά αύξησαν την οροφή κρίσης του χρέους.

Όταν στην Ελλάδα κόντεψαν να απαιτήσουν να βάλει την ακρόπολη σαν ενέχυρο οι Ηνωμένες Πολιτείες κάνουν απλά βόλτα τον στόλο τους κι ας τολμήσει κανείς να πει κάτι.

Όταν στην Ελλάδα η αποπληρωμή των επιτοκίων έγινε αυτοσκοπός και η ανάπτυξη αφέθηκε στη τύχη της στις Ηνωμένες Πολιτείες η ανάπτυξη έγινε αυτοσκοπός και η αποπληρωμή επιλογή και διαπραγμάτευση.

Η διαφορά είναι ότι όταν ο Γιωργάκης απειλούσε να βγάλει το πιστόλι στο τραπέζι οι ΗΠΑ είχαν βάλλει πυραύλους αέρος-αερος και αέρος-εδαφους στο κρόταφο!!!

Πώς γίνεται ο Μπους μετά από μία καταστροφική για την Αμερική τετραετία να επανεκλέγεται; Πώς είναι δυνατόν ο Μπερλουσκόνι να ηγείται ακόμα της Ιταλίας ενώ ήδη από την πρώτη του θητεία κατηγορείτο για τον τρόπο ζωής του αλλά και γενικότερα για τα κίνητρα που οδήγησαν έναν καναλάρχη στην πολιτική; Πώς γίνεται ο κόσμος που έχει χάσει τα λεφτά του στο χρηματιστήριο να ξαναπροτιμάει για Πρωθυπουργό τον Σημίτη;

Σαφώς, θα ισχυρισθεί κάποιος, ότι όλοι οι προαναφερθέντες είχαν εφόδια για να πετύχουν ως πολιτικοί: Το βαρύ όνομα του Μπους μαζί με τον τεράστιο πατριωτισμό του. Τα χρήματα, την επιρροή στα ΜΜΕ και τη γοητεία του Μπερλουσκόνι. Τον εκσυγχρονισμό και τη γνώση οικονομικών του Σημίτη. Όλοι τους όμως έχουν κάτι κοινό που τους έδινε μεγάλο προβάδισμα έναντι των αντίπαλούς τους: Μοιάζουν με χαρακτήρα από κόμιξ.

Ο Μπούς είναι ο άνθρωπος που κρατάει ανάποδα το βιβλίο που διαβάζει και έχει κλειστούς τους φακούς από τα κυάλια του, που στις ομιλίες του μπέρδευε και ξεχνούσε τα λόγια του και που κόντεψε να πεθάνει από… τσίχλα. Ο Μπερλουσκόνι κάποτε ισχυρίστηκε ότι άλλαξε απόψεις στην Μέρκελ με το επιδέξιο φλερτ του. Φυσικά ο πρωην Πρωθυπουργός μας με τα χαρακτηριστικά σαρδάμ του δεν θέλει ιδιαίτερη ανάλυση, αν και σε πολλούς θύμιζε την καζαντζάκειο φιγούρα του γερό Λαδά…

Όλοι τους είχαν ελαττώματα, ανθρώπινα και ξεχωριστά χαρακτηριστικά που σε κάνουν να ταυτίσεις μαζί τους κάποιες πτυχές του χαρακτήρα σου. Αν όμως παρατηρήσουμε τη σύγχρονη παγκόσμια πολιτική, παρατηρούμε παντού αυτό το μοτίβο: Ο Σαρκοζί έχει την όμορφη γυναίκα που βγάζει δίσκο με τραγούδια, ο οποίος γίνεται ανάρπαστος στη Γαλλία, ενώ ο ίδιος είναι ο εργαζόμενος οικογενειάρχης που νοσηλεύτηκε επειδή έπαθε υπερκόπωση. Ο Πούτιν είναι η ήρεμη δύναμη, ο πρώην κατάσκοπος, δυνατός σε σώμα και χαρακτήρα, τόσο σίγουρος για τον εαυτό του που τη νύχτα της επανεκλογής του αντί να βρίσκεται σε κάποιο γραφείο παρακολουθώντας τα αποτελέσματα, προτίμησε να την περάσει στο εξοχικό του χαλαρώνοντας. Ο Κλίντον είναι ο γόης με το σαξόφωνο, η δε γυναίκα του η έξυπνη και αυστηρή απατημένη σύζυγος. Η Μέρκελ είναι η αυστηρή πρώτη γυναίκα καγκελάριος που κατάγεται από την Ανατολική Γερμανία και ηγείται της Ευρώπης. Ο Ομπάμα – που εκτός απροόπτου θα επανεκλεγεί και για  δεύτερη θητεία – ο πρώτος έγχρωμος κυβερνήτης των ΗΠΑ, το κλασσικό αμερικάνικο παιδί-θαύμα. Και φυσικά ο Ούγκο Τσάβεζ, που κάνει τον Ντόναλντ να φαίνεται τέρας ηρεμίας και Ζεν Μάστερ.

Πού ταιριάζουν όμως όλα αυτά με την Ελληνική πραγματικότητα; Πέρα από την προαναφερθείσα περίπτωση του Σημίτη, υπάρχει η προφανής του Καραμανλή: Μεγάλα όνειρα, χαρακτηριστικός αλλά και εύγλωτος τρόπος ομιλίας, βαρύ όνομα, οικογενειάρχης με όμορφη γυναίκα, αγάπη για το φαγητό και την καλή παρέα, αλλά και περίεργοι συνεργάτες. Ανάλογα ανθρώπινα και ξεχωριστά χαρακτηριστικά είναι το μεγαλύτερο αβαντάζ του διάδοχού του και νυν Πρωθυπουργού μας.

Με το που φέρνεις στο μυαλό σου τον Γιώργο Παπανδρέου σχηματίζεται μια πλήρης εικόνα: Ο πατέρας και ο παππούς, τα εκφραστικά λάθη, οι παλαιότερες ανατρεπτικές θέσεις περί αποποινικοποίησης του χασίς, η προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, η υπομονή και επιμονή και η μεγάλη πολιτική σταδιοδρομία, το ζεϊμπέκικο, η αλυσίδα του ποδηλάτου, μέχρι και το λίγο μαλλί και το μουστάκι συνθέτουν ένα μοναδικό παζλ. Είναι εύκολο να τον δεις με συμπάθεια, αλλά ακόμα και αν τον αντιπαθείς και τον κατηγορείς για λάθος αποφάσεις του, αυθόρμητα εν μέρη τον δικαιολογείς λόγω του χαρακτήρα και της ιστορίας του.

Το επικοινωνιακό πλεονέκτημα του Παπανδρέου γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν παρατηρήσεις πως ενώ τα χαρακτηριστικά του με δυσκολία χωράνε σε μία παράγραφο, για τον μεγάλο του αντίπαλο αυτή τη στιγμή το μόνο που μπορείς να πεις ότι έχει παρελθόν με τη Ν.Δ. και την ΠΟΛ.ΑΝ., ότι είναι ο εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα και ότι με τον Παπανδρέου ήταν φίλοι στο Πανεπιστήμιο! Βέβαια, όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν έχουν καμία σχέση με το αν ο πρόεδρος της Ν.Δ. έχει σωστά επιχειρήματα και ικανότητα διακυβέρνησης της χώρας, αλλά όλα αυτά συγκροτούν τον άνθρωπο που βλέπουμε μέσα από την τηλεόραση. Αυτά έρχονται στο μυαλό του ανθρώπου που δεν ψηφίζει παραδοσιακά Νέα Δημοκρατία όταν ακούει για εκείνον και με βάση αυτά επιλέγουμε αν τον συμπαθούμε ή τον αντιπαθούμε.

Το μυστικό λοιπόν για να πετύχεις στην πολιτική της σύγχρονης κοινωνίας ίσως να μην έχει σχέση με αυτό που η Rhonda Byrne και ο Paulo Coelho περιέγραφαν, δηλαδή ότι για να πετύχεις κάτι πρέπει να το θέλεις με όλη σου τη δύναμη, αλλά με το αν θέλουν και ανέχονται οι άλλοι να σε δουν να πετυχαίνεις.

Το μόνο που ιστορικά περιορίζει τον Παπανδρέου στο να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο μέσω προσφυγής στις κάλπες, είναι ότι κανένας από τους παραπάνω πολιτικούς που είχαν περισσότερες από μία θητεία στη διακυβέρνηση της χώρας τους δεν έκανε εκλογές μέσα σε 2 χρόνια από την πρώτη εκλογή του, είτε επειδή δεν μπορούσαν, ή γιατί έτσι επέλεξαν.

Υ.Γ. Όσον αφορά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τη δημοτικότητα, το 1986 ο Michael Jackson έβγαλε μία φωτογραφία τον εαυτό του σε έναν υπερβαρυκό θάλαμο, την έδωσε στο National Enquirer και ζήτησε απλά να είναι πρωτοσέλιδο μαζί με τις λέξεις “bizarre” και “wacky” (παράξενος και περίεργος). Το πόσο αυτό τον βοήθησε να φτιάξει έναν μοναδικό και άκρως εμπορικό δημόσιο χαρακτήρα μάλλον είναι προφανές, ενώ το αρνητικό προσωνύμιο που τον συνόδευε μέχρι και τον θάνατο πάντα ήταν “Wacko-Jacko”, δηλαδή κάτι που στην πραγματικότητα τον ωφελούσε και το είχε διαλέξει ο ίδιος .

About us

Το apopseis.gr δημιουργήθηκε για να να ακουστεί ελεύθερα η φωνή των εκπροσώπων μας χωρίς να περιορίζεται από κάποιον εξωγεννή παράγοντα. Αντίστοιχα, το apopseisgr.wordpress.com έχει ως σκοπό την επαφή με τους πολίτες, την επικοινωνία είτε μέσω email, είτε μέσα από τα σχόλια που μπορείτε να κάνετε σε κάθε κείμενο. Οτιδήποτε γράφεται θα δημοσιεύεται, αρκεί να μη περιέχει υβριστικό περιεχόμενο ή γενικότερα ακατάλληλο για τον συγκεκριμένο ιστόχωρο. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και τη συμβολή σας!

Το email που μπορείτε να στείλετε είναι το apopseis@apopseis.gr

Follow apopseis.gr on WordPress.com

Ημερολόγιο

Σεπτεμβρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Συμμετέχουν & Γράφουν

Αρέσει σε %d bloggers: