You are currently browsing the tag archive for the ‘πολιτισμός’ tag.

Αν κάποιος κάνει σήμερα μια «βόλτα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα δει πολλά δημοσιεύματα και πολλές αναρτήσεις για την σημερινή επέτειο και τη συμπλήρωση 562 χρόνων από την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς.

Διαβάζοντας μερικά από αυτά τα κείμενα είδα πολλούς πολίτες να ρίχνουν ευθύνες στην τότε Δύση για την Άλωση της Πόλης και να κάνουν συγκρίσεις με την σημερινή τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και, φυσικά να ρίχνουν και πάλι ευθύνες στη σημερινή Δύση επειδή δεν μας σώζει.

Το ζήτημα της ευθύνης των Δυτικών στην Άλωση της Πόλης αλλά και της στάσης ορισμένων Βυζαντινών που προτιμούσαν το τούρκικο φέσι από την παπική τιάρα, είναι ζήτημα που έχει απασχολήσει πολλάκις τους ιστορικούς και θα συνεχίσει να τους απασχολεί. Οι ευθύνες των δυτικών της εποχής της πτώσης της Πόλης (γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει λόγο το 1453 για Βυζαντινή Αυτοκρατορία), είναι τεράστιες αλλά το ίδιο τεράστιες για την έλλειψη συνεννόησης είναι και οι ευθύνες των αντιδυτικών της Πόλης.

Η σύγκριση με την σημερινή κατάσταση θα έπρεπε να αποτελεί πηγή διδαγμάτων για να μη επαναλαμβάνουμε ως έθνος τα ίδια λάθη.

Αν φτάσαμε σήμερα εδώ που έχουμε φτάσει την κύρια ευθύνη την έχουμε οι ίδιοι. Γιατί απολαύσαμε την περίοδο των παχέων αγελάδων χωρίς να νοιαστούμε για την περίοδο της κρίσης και της οικονομικής καχεξίας.

Ζούσαμε σαν τον τζίτζικα χωρίς να μας απασχολεί το αύριο και ο οικονομικός χειμώνας που ερχόταν. Αλλά και όσοι επισήμαναν το πρόβλημα λοιδωρήθηκαν και καταδικάσθηκαν από τον λαό στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας.

Αλλά και όταν μετά από πόνο και κόπο, φυσικά με τη βοήθεια και τον δανεισμό των εταίρων μας οι οποίοι φυσικότατα αποκόμισαν οφέλη – ο δανεισμός είναι διαφορετικός από τη φιλανθρωπία και δεν πρέπει να τα συγχέουμε- καταφέραμε να φθάσουμε σε ένα σημείο και να λέμε ότι έρχεται η ώρα να βγάλουμε το κεφάλι από το νερό και να πάρουμε ανάσα, ακόμα και τότε επιλέξαμε να ακούσουμε και να καθοδηγηθούμε από τις σειρήνες της ευκολίας και της ήσσονος προσπάθειας. Λες και δεν είχαμε διδαχθεί τίποτα από τις δυσκολίες του παρελθόντος… Λες και είχαμε συνολικά ως λαός απολέσει τη μνήμη μας.

Μπροστά στις εύκολες λύσεις και στις υποσχέσεις παραμερίσαμε κάθε σκέψη για συνέχιση της προσπάθειας που οι ίδιοι είχαμε ξεκινήσει…

Φυσικά έγιναν λάθη. Φυσικά εκείνοι που ήταν επικεφαλής της προσπάθειας δεν ακολούθησαν την σωστή πολιτική. Φυσικά υπάρχουν ευθύνες σε όσους μας κυβέρνησαν γιατί ο λαός για να κάνει σωστές επιλογές πρέπει να έχει πλήρη γνώση. Όμως όπως όλα δείχνουν η νέα άλωση ίσως είναι αντίστοιχη της παλαιάς. Και αν η 29η Μαΐου έχει καταγραφεί στην ιστορία του ελληνισμού ως η ημέρα πτώσης του συμβόλου μιας αυτοκρατορίας που άνθισε και προσέφερε φώτα στον πολιτισμό επί 1000 χρόνια, η σημερινή πτώση του ελληνισμού δεν έχει ημερομηνία σύμβολο. Ξεκίνησε από το 1981 όταν στη ζωή μας μπήκε ως κυρίαρχη η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η λογική του βολέματος, η λογική του «ωχαδερφισμού», η λογική του «δεν βαριέσαι», η λογική της αναξιοκρατίας, η λογική του «όλοι ίδιοι είναι», η λογική της ρεμούλας, η λογική του λαϊκισμού…

Όταν αυτά με την προτροπή πολιτικών ηγεσιών και την ανοχή πνευματικών ηγεσιών γίνονται καθημερινότητα, τότε σίγουρα ο τόπος στον οποίο όλα αυτά γίνονται τρόπος ζωής σύντομα φτάνει στο σημείο που έχει φθάσει η σημερινή Ελλάδα.

Η νέα άλωση του ελληνισμού, δεν έχει σχέση με πτώση τειχών, αλλά με την πτώση αξιών και αρχών πάνω στις οποίες αυτό το έθνος είχε αντέξει ακόμα και όταν ήταν υπόδουλο, και με τις οποίες είχε κυριαρχήσει πνευματικά σε ολόκληρη την οικουμένη.

Η νέα άλωση του ελληνισμού είναι χειρότερη από την άλωση του 1453, γιατί χωρίς αξίες και χωρίς αρχές δεν μπορείς να φθάσεις στο 1821.

Η λέξη «πρέπει» στη νεοελληνική νοοτροπία έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «θα», γιατί έχουμε μάθει αντί για τις σκληρές αλήθειες και το ρεαλισμό να γοητευόμαστε και να ακολουθούμε τον εύκολο δρόμο των υποσχέσεων και του λαϊκισμού.

Γίναμε ένας λαός που λατρεύουμε το μεγαλείο του παρελθόντος, αλλά για τα σημερινά δεινά δεν αναζητούμε ποτέ – και φυσικά δεν αναγνωρίζουμε- τις δικές μας ευθύνες. και βέβαια όταν δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας δεν μπορούμε να εργασθούμε για να δημιουργήσουμε συνθήκες που θα επιτρέψουν την επανάληψη επιτυχιών που οδηγούν σε νέο μεγαλείο.

Η υπευθυνότητα όμως και η λεβεντιά δεν βρίσκονται στο μυαλό των Ελλήνων που κάποιοι προσπαθούν να βάλουν στο μίξερ και να το πολτοποιήσουν, αλλά στο DNA τους.

Αυτό το DNA πρέπει να αναζητήσουν πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες και να το αφυπνίσουν. Να γίνουμε ξανά Έλληνες και όχι κακέκτυπα των προγόνων μας. Διαφορετικά η νέα άλωση θα αποδειχθεί χειρότερη από την παλιά…

 

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα βιβλίου, σας δίνουμε 2 λίστες με τα 100 καλύτερα σύγχρονα μυθιστορήματα, η μία όπως τη συνέταξε η Modern Library και η άλλη από τους αναγνώστες της. Στην εικόνα βλέπετε τα κορυφαία 10 και από τις δύο κατηγορίες. Αν μου επιτρέπετε το σχόλιο και χωρίς να είμαι κάποιος κριτικός βιβλίων ή οτιδήποτε σχετικό, σε καμία περίπτωση δεν θα έβαζα το Brave New World (Ο Θαυμαστός Νέος Κόσμος) πάνω από το 1984. Απορώ επίσης με το πόσο χαμηλά είναι και στις δύο λίστες Ο Φύλακας στη Σίκαλη (The Catcher in the Rye). Το εντυπωσιακότερο όμως είναι η απουσία του πρώτου κάθε λίστας από τα 10 κορυφαία της άλλης (και τελείως από το top-100 στην περίπτωση του Atlas Shrugged)!

Μπορείτε πατώντας εδώ να διαβάσετε ολόκληρες τις λίστες με τα κορυφαία 100 σύγχρονα μυθιστορήματα και, φυσικά, αν θέλετε να μας αφήσετε τις δικές σας παρατηρήσεις στα σχόλια!

Αν αντί για μυθιστορήματα θέλετε απόψεις σχετικά με την επικαιρότητα, θα τις βρείτε στο apopseis.gr

W4ST7586.JPGΌλοι κατά καιρούς έχουμε κοροϊδέψει τους Αμερικάνους για τη νοοτροπία τους. Είτε για κάποιες σχεδόν σιχαμένες συνήθειές τους στο φαγητό (αλήθεια, πώς μπορούν και τρώνε μακαρόνια να κολυμπάνε στο κίτρινο τυρί μαγειρεμένα σε φούρνο μικροκυμάτων;), είτε για την άγνοιά τους σε θέματα πολέμου και εξωτερικής πολιτικής τους, είτε για τις ελλιπείς γνώσεις τους σε θέματα γεωγραφίας, είτε για τον συνδυασμό των δύο τελευταίων (ποτέ δε θα ξεχάσω το βίντεο με Αμερικανό να προσπαθεί να δείξει που είναι το Ιρακ και να δείχνει την Αυστραλία). Μπορούμε να τους κοροϊδέψουμε για τις ταινίες που βγάζουν, για τον γραφικό Νότο τους, για την περίεργη επιλογή τους στα σπορ (πώς γίνεται να βλέπουν ράγκμπι αντί για ποδόσφαιρο;) και τις ονομασίες τους (έχουν μία μπάλα σαν αυγό και παίζουν με τα χέρια. Άρα το σωστό είναι handegg και όχι football). Δεν μπορούμε όμως σε καμία περίπτωση να κοροϊδέψουμε τον αθλητικό πολιτισμό τους. Για την ακρίβεια, απέχουμε πάρα πολύ από το να καταλάβουμε το επίπεδο στο οποίο βρίσκονται -όχι να το φτάσουμε, αλλά απλά να το καταλάβουμε.

Στο baseball δύο είναι οι ομάδες που είναι γνωστές σε όλο τον κόσμο: οι Boston Red Sox  και οι New York Yankees. Η κόντρα μεταξύ τους είναι παγκοσμίως διάσημη και μετά το πρόσφατο σκάνδαλο ντοπαρίσματος του Alex Rodrigyez έγινε ακόμα πιο έντονη (περιληπτικά ο Rodriguez, από τους κορυφαίους παίκτες των Yankees, μαζί με μερικούς ακόμα αστέρες του baseball πιάστηκε ντοπέ, τιμωρήθηκε αυστηρότατα, άσκησε μόνο αυτός έφεση και συνεχίζει να παίζει μέχρι να τελειώσει το προτάθλημα και να εξεταστεί από δικαστήριο η περίπτωσή του παίζοντας, πιθανότατα, ακόμα υπό την επήρεια των αναβολικών).

Ένας άλλος παίκτης των Yankees, ο Mariano Rivera ή Mo, αποφάσισε φέτος να αποσυρθεί από την ενεργό δράση όντας πλέον 43 (!!!) ετών. Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους παίκτες της τελευταίας δεκαετίας, με εκπληκτικές διακρίσεις και πολλούς τίτλους, θεωρείται δε σίγουρο ότι μετά την απόσυρσή του θα ενταχθεί στο hall of fame μαζί με τους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών.

Την Κυριακή (15/9) οι Red Sox υποδέχθηκαν τους Yankees στην τελευταία μεταξύ τους αναμέτρηση για φέτος. Όπως ήταν φυσικό, οι φίλαθλοι των Red Sox χειροκρότησαν όρθιοι των Mariano Rivera στην παρουσίασή του στο γήπεδο, ένας φόρος τιμής που στα αγγλικά ονομάζεται standing ovation. Δεν τελείωσε όμως εκεί. Η διοίκηση των Red Sox  είχε φροντίσει να έχει ένα δεκάλεπτο αφιέρωμα με βίντεο με τα κατορθώματά του ενάντια στους ίδιους, δώρα από παίκτες, διοίκηση και παλαίμαχους, μέχρι και την πλακέτα με τον αριθμό του (42) από τον πίνακα με το σκορ υπογεγραμμένο από όλη την ομάδα. Και καθόλη τη διάρκεια ακουγόταν πάντα όλο το γήπεδο συγκινημένο να χειροκροτεί τον μεγάλο αντίπαλο.

Δεν άντεξα και δυστυχώς έκανα την σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Έχουμε δύο από τους κορυφαίους μπασκετμπολίστες αυτή τη στιγμή στον κόσμο, τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Βασίλη Σπανούλη. Δεν είναι ανάγκη να πούμε ότι ο ένας ήταν MVP τρεις φορές σε final four της euroligua και ο άλλος έξι φορές καλύτερος αμυντικός στην Ευρώπη, ή ότι έχουν κερδίσει οι δυο τους ένα τσουβάλι τίτλους. Υπήρχε ποτέ περίπτωση μετά την ανακοίνωση της απόσυρσής του από την ενεργό δράση να τιμηθεί με οποιονδήποτε τρόπο κάποιος από τους δύο από την αντίπαλη ομάδα; Είμαι σίγουρος ότι οι μισοί ενώ διαβάζετε αυτές τις γραμμές γελάτε και λυπάστε ταυτόχρονα. Οι άλλοι μισοί σκέφτεστε τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να τιμηθεί αυτό το… «κωλόπαιδο» που μόνο τον εαυτό του σκέφτεται. Εσείς οι δεύτεροι, είστε ο λόγος που, όπως προανέφερα, απέχουμε πολύ από το να καταλάβουμε το επίπεδο αθλητικού πολιτισμού των Αμερικάνων.

Και να σκεφθεί κανείς ότι η ευγενής άμιλα γεννήθηκε στην αρχαια Ελλάδα!

Υ.Γ.1 Δεν σκόπευα να μιλήσω για τον Σπανούλη και τον Διαμαντίδη, αλλά προσπάθησα να γίνω όσο το δυνατόν πιο κατανοητός. Αν  έφερνα κάποιο παράδειγμα από το ποδόσφαιρο, νομίζω θα ξεκινάγαμε να βριζόμαστε ομαδικώς στα σχόλια. Ελπίζω να μη γίνει τώρα κάτι τέτοιο.

Υ.Γ.2 Επειδή η τελετή που οργανώθηκε για τον Mariano Rivera είναι πραγατικά εκπληκτική και αξίζει να την παρακολουθήσετε, υπάρχει από κάτω link με αυτήν στο youtube.

Η τελετή των Red Sox για να τιμηθεί ο Mariano Rivera: http://www.youtube.com/watch?v=gc1eJHB75RM

Υ.Γ.3 Πόσο τεράστιος και αγαπητός παίκτης πρέπει να είσαι για να παίζει το Enter Sandman από Metallica κάθε φορά που μπαίνεις στο γήπεδο;

About us

Το apopseis.gr δημιουργήθηκε για να να ακουστεί ελεύθερα η φωνή των εκπροσώπων μας χωρίς να περιορίζεται από κάποιον εξωγεννή παράγοντα. Αντίστοιχα, το apopseisgr.wordpress.com έχει ως σκοπό την επαφή με τους πολίτες, την επικοινωνία είτε μέσω email, είτε μέσα από τα σχόλια που μπορείτε να κάνετε σε κάθε κείμενο. Οτιδήποτε γράφεται θα δημοσιεύεται, αρκεί να μη περιέχει υβριστικό περιεχόμενο ή γενικότερα ακατάλληλο για τον συγκεκριμένο ιστόχωρο. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και τη συμβολή σας!

Το email που μπορείτε να στείλετε είναι το apopseis@apopseis.gr

Follow apopseis.gr on WordPress.com

Ημερολόγιο

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Συμμετέχουν & Γράφουν

Αρέσει σε %d bloggers: